คาซึโระ
คาซึโระ · AR-053
บทบาท: ร่มผู้เฝ้าทางกลับ
ดินแดน: ร้านซ่อมริมสะพานอรุณ
อาวุธ: โครงร่ม ขาไม้ และผืนร่ม
พลัง: กางผืนร่มเป็นม่านต้านละอองฝนพลังและส่งเสียงเตือน
ข้อจำกัด: กันแรงหนักบ่ได้ โครงขาที่มีเพียงข้างเดียวทำให้ล้มง่าย
ปีที่เข้าร่วม: 20
สิ่งของที่เลือกจะรอ
คาซึโระเคยเป็นร่มในร้านซ่อมริมสะพานอรุณ ผ่านมือเจ้าของหลายคนจนผ้าบ่เหลือสีเดิม หลังคืนสะพานแตก เศษพลังติดในโครงเก่าและทำให้เขาลืมตาขึ้น เขามีขาไม้เพียงข้างเดียว กระโดดไปได้บ่ไกล แต่จำมือที่เคยกางตนเหนือคนอื่นได้อย่างประหลาด
เจ้าของร้านคึดว่าเขาเป็นของเล่นชำรุด ก่อนพบว่าเขาตอบคำถามและเลือกที่นั่งได้ คาซึโระกลัวถูกทิ้ง จึงกางรับทุกอย่างแม้โครงปวด เขายอมให้เด็กเล่นแรง ยอมเฝ้าฝนทั้งคืน และเว้าว่าบ่เป็นไรจนคำนี้กลายเป็นเสียงอัตโนมัติของคนที่บ่แน่ใจว่าตนมีสิทธิ์ต้องการอิหยัง
วันหนึ่งผ้าขาดจนกันน้ำบ่ได้ เจ้าของร้านวางเขาไว้หลังเคาน์เตอร์เพื่อรอซ่อม คาซึโระเข้าใจว่าหมดประโยชน์แล้วจึงหนีออกไป เขากระโดดล้มหลายครั้งบนถนนเปียก ก่อนภูมินทร์พบและถามว่าจะให้ช่วยจั่งใด๋ บ่ได้ยกขึ้นทันทีย้อนเห็นเป็นสิ่งของ
เมื่อกลับร้าน เจ้าของขอโทษที่บ่อธิบาย คาซึโระบอกว่ากลัวถูกทิ้งทั้งที่ยังเว้าได้ ทั้งสองตกลงให้มีป้ายแจ้งงานซ่อมและมุมส่วนตัว เขาเริ่มเลือกสีผ้าที่จะใช้ปะเอง แทนรับสิ่งที่คนอื่นเห็นว่าเหมาะให้โดยบ่ถาม ความเป็นตัวตนของเขาค่อย ๆ ชัดจากการตัดสินใจเล็กน้อย
ปีที่ยี่สิบ ฝนพลังจากรอยแยกตกเหนือถนนหลวง ละอองทำให้ผู้เดินทางอ่อนแรง คาซึโระค้นพบว่าผืนร่มของตนกรองมันได้ชั่วครู่ แต่รับแรงหนักบ่ได้ เขาอยากกางคลุมทั้งขบวนเพื่อพิสูจน์คุณค่า ก่อนโครงเริ่มลั่นและอรัญเรียกให้หยุด
คาซึโระเสนอให้ใช้ตนเป็นจุดเปลี่ยนถ่ายใต้หลังคาที่มีอยู่แล้ว ทุกคนจัดแนวที่พักสั้น ๆ แทนให้ร่มหนึ่งคันรับทั้งฟ้า เขาส่งเสียงเตือนเมื่อปริมาณสะสมถึงขีด ให้คนผลัดเข้าร่มทีละกลุ่ม ขาเดียวของเขาต้องมีฐานพยุงซึ่งคชินทร์ทำให้ บ่แม่นถูกเร่งให้กระโดดตามเกวียนจนล้ม
หลังพายุ ผืนร่มต้องซ่อมอีกครั้ง คราวนี้คาซึโระบ่หนี เขาบอกสีที่อยากได้และนั่งรออย่างมั่นใจมากขึ้น เด็กที่เคยเล่นแรงมาช่วยตัดผ้าตามที่เขาเลือก การดูแลบ่แม่นรางวัลหลังทำประโยชน์เสร็จ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เขาออกไปใช้ชีวิตต่อได้
เขาร่วมแนวร่วมในหน่วยเตือนภัยและคุ้มกันละอองพลัง พร้อมเกวียนเล็กสำหรับเส้นทางไกล สมาชิกต้องถามก่อนหยิบจับและบ่ฝากให้เฝ้าแทนคนโดยบ่บอกเวลา คาซึโระยังชอบช่วยกันฝน แต่เริ่มเรียนเว้าว่าโครงของเขาต้องพักบ้างได้โดยบ่รีบขอโทษ
ก่อนออกเดินทาง เจ้าของร้านทำป้ายชื่อแขวนให้ เขาขอให้เขียนเพียงคาซึโระ บ่ต้องมีคำว่าทรัพย์สินของร้าน ร่มเก่ากระโดดลงจากเคาน์เตอร์อย่างระวังแล้วหันกลับเบิ่งประตู เขามีที่ให้กลับมาซ่อม มีชื่อที่บ่ขึ้นกับราคาขาย และมีสิทธิ์เลือกว่าจะกางตนเหนือใครในวันที่ฝนตก