อัมพรา แก่นทอง
อัมพรา แก่นทอง · AR-020
บทบาท: ผู้เกะบความจำของป่า
ดินแดน: ป่าหยกพันปี
อาวุธ: แก่นไม้จำเสียง
พลัง: อ่านรอยเหตุการณ์ที่เนื้อไม้เกะบไว้และประคองโครงสร้างราก
ข้อจำกัด: เห็นเฉพาะสิ่งที่ต้นไม้นั้นเคยอยู่ใกล้ บ่แม่นผู้รู้ทุกเหตุการณ์
ปีที่เข้าร่วม: 19
ต้นไม้ที่จำคำขอโทษได้
อัมพราจำเสียงขวานแรกที่แตะต้นของตนได้ เสียงนั้นบ่แม่นความเกลียดชัง แต่เป็นเสียงคนสร้างบ้านให้ลูกแรกเกิด เธออยู่กับป่าหยกมานาน เห็นมนุษย์เอาไม้ไปทำเปล เรือ และโลง จึงบ่เคยคึดว่าการตัดทุกครั้งเป็นความชั่ว เธอตัดสินคนจากสิ่งที่พวกเขาทำต่อจากนั้น ว่าปลูกคืนหรือทิ้งเพียงตอ
เมื่อป่ากลายเป็นแหล่งเชื้อเพลิงของประตูโลก จังหวะขวานเปลี่ยนเป็นเสียงเครื่องจักร ต้นที่เคยรับข่าวผ่านรากเงียบไปทีละต้น อัมพรารวบรวมความทรงจำไว้ในแก่นไม้เพื่อบ่ให้สิ่งที่หายไปไร้พยาน แต่ยิ่งเกะบมาก เธอยิ่งใช้เวลาอยู่กับอดีตจนบ่เห็นคนที่กำลังขอความช่วยเหลือตรงหน้า
เด็กฝึกช่างคนหนึ่งติดอยู่ใต้ต้นล้ม อัมพราจำตราบริษัทบนเสื้อเขาได้และลังเล เธอเห็นภาพต้นไม้ที่ถูกตัดซ้อนทับจนแทบได้ยินเพียงเสียงแค้น ก่อนเด็กเรียกชื่อแม่ด้วยเสียงซึ่งบ่อยู่ในความทรงจำใด เธอประคองรากยกไม้ขึ้น ช่วยเขาออกมา แต่ช้าเกินกว่าจะรักษาขาไว้ครบ
เด็กชื่อเทียนกลับมาหาเธอด้วยไม้ค้ำ เขาบ่ได้มาขอบคุณอย่างที่เธอคาด แต่มาขอทราบตำแหน่งเพื่อนคนงานที่หายไป อัมพรารู้เพียงสิ่งที่ต้นไม้ใกล้เหตุการณ์เห็น เธอเคยถูกเรียกว่าผู้จำทุกอย่างจนเกือบเชื่อเอง มื้อนั้นต้องบอกว่าบ่ฮู้ และยอมให้เทียนนำทางค้นหาในส่วนที่ความทรงจำของป่าไปบ่ถึง
พวกเขาพบโพรงเกะบคนงานไว้บังคับทำงานใต้ดิน ความผิดของบริษัทเป็นเรื่องจริง แต่ความทุกข์ของคนในเครื่องแบบเดียวกันกะจริงด้วย อัมพรานำรอยเสียงจากแก่นไม้ให้เนตรดาวบันทึกในปีที่สิบเก้า โดยแยกสิ่งที่เห็นชัดออกจากสิ่งที่ได้ยินเพียงบางส่วน หลักฐานจึงใช้ต่อสู้ได้โดยบ่ต้องยกเธอขึ้นเป็นผู้รู้ที่ห้ามตั้งคำถาม
บริษัทพยายามเผาตอไม้เพื่อทำลายรอยเหตุการณ์ อัมพราต้องเลือกระหว่างปกป้องแก่นเก่าซึ่งเกะบชีวิตหลายร้อยปีกับเปิดรากช่วยคนงานที่ยังติดอยู่ เธอตัดส่วนหนึ่งของตนออกทำคานค้ำ ยอมให้ความทรงจำบางช่วงไหม้ไป สิ่งที่เธอสูญบ่อาจเล่าคืนได้เบิด แต่คนที่ออกมามีเรื่องของตนให้เล่าต่อ
หลังเหตุการณ์ เธอบ่รับคำว่าป่าได้รับการชดใช้แล้วจากเงินก้อนเดียว อัมพรากับชุมชนทำแผนปลูกคืนหลายฤดู ตั้งพื้นที่ห้ามตัด และเปิดทางใช้ไม้ตามความจำเป็นอย่างโปร่งใส เทียนช่วยออกแบบเครื่องมือที่คนขาบ่แข็งแรงใช้ได้ เธอเฮียนฮู้การเบิ่งเห็นเขาในปัจจุบันแทนเห็นแต่บาดแผลที่ตนช่วยช้า
อัมพราร่วมแนวร่วมอรุณโดยพกแก่นไม้จำเสียงส่วนเล็ก บ่ยกอดีตทั้งป่าขึ้นหลัง เธอค้นร่องรอยการทำลายประตูและช่วยค้ำอาคาร แต่จะบอกทุกครั้งว่าความทรงจำมีขอบเขต เธอบ่ใช้สิ่งที่ต้นไม้ได้ยินในบ้านคนอื่นมาสนองความอยากรู้อยากเห็นของใคร
วันจาก เทียนถามว่าเธอยังจำเสียงขวานแรกได้ไหม อัมพราตอบว่าจำได้ และเพิ่งจำเสียงใหม่เพิ่มอีกเสียง คือเสียงไม้ค้ำของเขาบนทางที่ปลูกต้นอ่อนเรียงไว้ เธออยากให้ป่ารุ่นถัดไปจำได้ทั้งความเสียหายและการซ่อมแซม ย้อนหากเกะบไว้แต่ความเจ็บปวด อดีตกะจะกลายเป็นกรงที่บ่มีชีวิตใดงอกออกมาได้