អារ៉ាន់ វល័ក្ខ
អារ៉ាន់ វល័ក្ខ · AR-001
តួនាទី: អ្នកដាវអរុណ
ស្រុកកំណើត: ភូមិអរុណ
អាវុធ: ដាវព្រឹកចុងក្រោយ
អំណាច: ទទួលកម្លាំងនៃការផ្លុំក្នុងដាវ ហើយបញ្ជូនវាចេញជាជួរពន្លឺដើម្បីជម្រះផ្លូវ។
កម្រិតកំណត់: អាចកាន់អំណាចបានត្រឹមតែបីដងប៉ុណ្ណោះ ការលើសកំណត់បណ្តាលឱ្យបាក់ឆ្អឹង។
ឆ្នាំចូលរួម: 18
អ្នកដែលឈររហូតដល់ទ្វារបើក
កាលនៅក្មេង អារ៉ាន់ជឿថានាឡិកានីមួយៗសុទ្ធតែមានបេះដូង។ ព្រោះរាល់ពេលដែលផ្ទះស្ងាត់ ប៉ានឹងទប់ត្រចៀក។ បន្ទាប់មក គាត់និយាយរឿងតូចៗនៅខាងក្នុងដូចជាគាត់កំពុងសម្រាលទុក្ខអ្នកជំងឺ។ ហាងរបស់ពួកគេនៅក្បាលស្ពានភូមិអរុណ។ មនុស្សដែលមានលុយបង់ជាកាក់។ អ្នកដែលអត់មានលុយបង់បាយ។ ឪពុកបានសរសេរបំណុលទាំងអស់។ ប៉ុន្តែមិនដែលទៅទាមទារ អារ៉ាន់ មិនយល់ថាហាងដែលជួសជុលពេលវេលាឲ្យអ្នកដទៃហេតុអ្វីបានជាអ្នកគ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជួសជុលដំបូលដោយខ្លួនឯង?
យប់បានមកដល់ពេលគាត់មានអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ។ កណ្តឹងបានបន្លឺឡើងក្នុងលំដាប់ខុស។ មុនពេលខ្សែងងឹតមួយបានបើកឡើងនៅកណ្តាលមេឃ។ មនុស្សម្នារត់សំដៅទៅស្ពាន ឪពុករបស់គាត់បានពាក់អាវ ហើយចេញទៅជួយលើករបារឈើឆ្កាង។ អារ៉ាន់បានឃើញដៃឪពុករបស់គាត់នៅចន្លោះឈើពីរ។ ខ្ញុំឃើញឈាមហូរចូលទៅក្នុងស្នាមប្រេះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចាំមុខមនុស្សណាដែលឪពុកខ្ញុំបានជួយទេ។ ពេលល្បាតមកដល់ព្រឹកឡើង ឈ្មោះឪពុកមិនស្ថិតក្នុងបញ្ជីមរណៈទេ ។ ដូច្នេះ មន្ត្រីបានបដិសេធមិនផ្តល់សំណង។ វាដូចជាប្រសិនបើការស្លាប់ត្រូវតែត្រូវបានអនុញ្ញាតមុនពេលវាអាចកើតឡើង។
អារ៉ាន់បានទុកអាវដែលឪពុកមិនដែលត្រឡប់មកក្រោមគ្រែ។ គាត់ហាត់ក្បាច់ដាវជាមួយអ្នកការពារស្ពាន ព្រោះគាត់ចង់ខ្លាំងអាចលើកធ្នឹមបានតែម្នាក់ឯង។ នៅពេលគាត់មានវ័យកាន់តែចាស់ គាត់បានទទួលការងារជាអ្នកយាមឈ្មួញ ហើយចាប់ផ្តើមរាប់អ្វីៗទាំងអស់ជាតម្លៃ ដូចជាអាហារ ឱសថ និងពេលវេលាដែលបាត់បង់។ គាត់មិនចង់ធ្វើជាមនុស្សចិត្តល្អ ដែលទុកកូនឲ្យធំឡើងដោយជំពាក់បំណុលគេ។ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលខ្ញុំឮនាឡិកាឈប់ គាត់បានលើកក្បាលដោយមិនដឹងខ្លួន។ វាដូចជាការរង់ចាំអ្នកណាម្នាក់ដើរចូលហាងវិញ។
ដប់ប្រាំបីឆ្នាំក្រោយមេឃទម្លុះ សហព័ន្ឋត្រាសបានផ្ញើបញ្ជាឱ្យបិទស្ពានអរុណ។ ជនភៀសខ្លួនមកពីជ្រលងភ្នំ Moon ត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ថាមិនបានចុះឈ្មោះ។ Aran ត្រូវបានបង់ថ្លៃបីដងដើម្បីឈរនៅលើបន្ទាត់។ គាត់បានលុយព្រោះដំបូលធ្លាយទៅលើតុជួសជុលឪពុកគាត់ម្ដងទៀត។ យប់ដំបូងដែលកំពុងបំពេញកាតព្វកិច្ច ក្មេងស្រីម្នាក់បានដើរកាត់នាឡិកាហោប៉ៅ ហើយសួរថា “បើវាអាចដើរបាន តើឯងអនុញ្ញាតឲ្យយាយខ្ញុំចូលទេ?” គាត់បានឆ្លើយថា ទ្វារមិនមែនជាហាងជួសជុលទេ។ ដូច្នេះ កុមារបានអង្គុយរង់ចាំទីនោះពេញមួយយប់។
លុះព្រឹកឡើង ខ្សែភ្លើងនៅក្រោមស្ពានបានដាច់។ ទឹកទន្លេឡើងដោយគ្មានការប្រុងប្រយ័ត្ន។ មេទ័ពបញ្ជាឲ្យទាហានយាមទ្វារ។ មនុស្សដែលជាប់គាំងនៅខាងក្រៅនឹងត្រូវទឹកហូរចេញមុនពេលដល់វេនគេទៅពិនិត្យ។ អារ៉ាន់មើលកាក់ប្រាក់ខែក្នុងដៃ។ បន្ទាប់មកគាត់បានក្រឡេកមើលកូនដដែលដែលកំពុងដាស់ជីដូនរបស់គាត់ដែលសន្លប់។ គាត់ស្ទើរតែធ្វើតាមបញ្ជា។ ការភ័យខ្លាចមិនរលាយបាត់ទេ មនុស្សទីពីរក្លាយជាវីរបុរស។ វានៅតែមាន ហើយវានិយាយក្នុងសំឡេងសមហេតុផលថាមនុស្សម្នាក់មិនអាចជួយវាបាន។
គាត់បានដាក់ថង់ប្រាក់ចូលទៅក្នុងប្រធានក្រុម ហើយបានរារាំងទ្វារដោយដាវរបស់គាត់។ ដាវបានបាក់ភ្លាម ឆ្អឹងដៃរបស់គាត់ក៏បន្លឺសំឡេងផងដែរ។ អារ៉ាន់មិនបានស្រែកប្រកាសធំទេ។ គាត់បានស្រែកប្រាប់ឈ្មោះអ្នកដែលនៅជិតគាត់បំផុតសុំឱ្យជួយលើកគាត់សុំឱ្យជួយកាន់ខ្សែពួរ។ សូមជួយដឹកនាំកុមារឲ្យដើរបន្ត។ លីនយូបានរត់ចូលហើយកាត់ម្ជុលដេរ។ ម៉ាលីន អូសជីដូនទៅច្រាំង។ បុរសស្លៀកពាក់មិនស្គាល់ឈ្មោះលួចលាក់ខ្សែសង្វាក់ខាងក្នុង។ ជាលើកដំបូង អារ៉ាន់ ទទួលស្គាល់ថា ការឈរតែម្នាក់ឯងមិនតែងតែមានភាពក្លាហាននោះទេ។
បំណែកនៃដាវនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមមានពន្លឺ។ កម្លាំងចេញពីទ្វារមិនបានបាត់ឡើយ។ វាហូរនិងកកកុញនៅក្នុងដែករហូតដល់ស្នាមប្រេះនៃដាវមើលទៅដូចជាពន្លឺពេលព្រឹកនៅលើផ្តេក។ អារ៉ាន់រាប់បីដងទៅនឹងសំឡេងនាឡិកាកុមារ។ មុនពេលបញ្ចេញកម្លាំងទាំងអស់ទៅលើដី គាត់បានបើកផ្លូវឲ្យទូលាយល្មមសម្រាប់មនុស្សឆ្លងកាត់។ ប៉ុន្តែគាត់បានដួលភ្លាមៗនៅពេលដែលមនុស្សចុងក្រោយបានឆ្លងកាត់ទ្វារ។ ពេលគាត់ជាសះស្បើយ គាត់បានរកឃើញថាដៃស្តាំរបស់គាត់ស្ថិតក្នុងការវាយ។ ហើយគ្មានលុយសល់សូម្បីតែជួសជុលបង្អួច។
ក្មេងស្រីបានយកនាឡិកាមកវិញ។ វាមិនទាន់បានដើរទេ។ នាងបានសុំទោសដែលមិនមានអ្វីតបស្នង។ Aran សើច ហើយនិយាយថា អ្វីដែលនាងបាននាំមកគឺជាឱកាសក្លាយជាកូនរបស់ឪពុកនាងដោយមិនខ្មាសអៀន។ ប្រជាជនដែលនៅរស់រានមានជីវិតពីស្ពានបានជួយជួសជុលហាង។ ក្នុងរយៈពេលមួយសប្តាហ៍ ដំបូលដែលគាត់សន្សំលុយជួសជុលអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយនោះ លែងលេចធ្លាយទៀតហើយ។ គាត់ចាប់ផ្តើមយល់ពីសៀវភៅបំណុលចាស់។ វាប្រហែលជាមិនមែនជាគណនីនៃអ្វីដែលមនុស្សជំពាក់ឪពុករបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែវាជាភស្តុតាងដែលថាពួកគេធ្លាប់បានជួយគ្នារួចជីវិត។
នាយកដ្ឋានអធិការកិច្ចបានប្រកាសចាប់ខ្លួនអ្នកបំបែកទ្វារ។ អ្នករួមចំណែកដប់នាក់បានជួបគ្នានៅក្នុងហាងនាឡិកាមួយ។ Asara និយាយថាការលាក់ខ្លួនឯងមិនអាចជួយភាគីម្ខាងទៀតបានទេ។ Netdao ដាក់សៀវភៅទទេមួយនៅលើតុ។ សូមសរសេរឈ្មោះអ្នករស់រានមានជីវិតទាំងអស់ មុនពេលអ្នកផ្សេងលុបពួកគេ។ អារ៉ាន់បានតែងតាំងសម្ព័ន្ធអារុណ។ មិនមែនដោយសារគាត់គិតថាគាត់ជាពន្លឺនោះទេ។ ប៉ុន្តែដោយសារព្រឹកព្រលឹមជាពេលដែលមនុស្សធម្មតាត្រូវក្រោកឡើងទៅធ្វើការ។ មិនថាយប់មិញសាហាវយ៉ាងណាទេ។
គាត់យកដាវនោះទៅឲ្យសិប្បករធ្វើថ្មី។ ដោយទទូចឱ្យរក្សាការបង្ក្រាប។ ដូច្នេះ ដាវចុងក្រោយមិនមានគែមស្អាតដូចអាវុធក្នុងពិធីឡើយ។ វាជាដាវដែលតែងតែប្រាប់អ្នកកាន់កាប់របស់វាថា អ្វីៗមិនដែលហួសពីអំណាចរបស់ខ្លួនឡើយ។ មុនពេលចាកចេញពី Aran បានព្យួរនាឡិកាកុមារនៅពីលើទ្វារហាង។ ហើយឱ្យវាឈប់នៅពេលស្ពានបើក។ គាត់មិនបានសន្យាថានឹងមិនធ្លាក់ទៀតទេ។ គាត់បានប្តេជ្ញាថានឹងអំពាវនាវរកជំនួយមុនពេលគាត់ធ្លាក់រថភ្លើងទាំងមូលចុះជាមួយគាត់។
នៅពេលដែលពន្លឺដំបូងប៉ះដី Aran បានដើរចេញមកជាមួយមនុស្សប្រាំបួនផ្សេងទៀត។ គាត់នៅតែនឹកឪពុករបស់គាត់។ នៅតែខ្លាចអត់មានលុយហើយនៅតែមិនដឹងថាយកឈ្នះសហព័ន្ធ។ ប៉ុន្តែជាលើកដំបូង អនាគតមិនមែនជាបន្ទប់ទំនេរដែលនៅតែឯងនោះទេ។ នៅពីក្រោយគាត់គឺជាហាងមួយ ដែលភូមិទាំងមូលជួសជុលរបស់របរ។ នៅពីមុខគាត់ មានទ្វារជាច្រើនដែលនៅតែបិទ។ គាត់បានរឹតដៃឆ្វេងរបស់គាត់ជុំវិញស្នាមរបួស។ បន្ទាប់មកជ្រើសរើសបន្តការដើរក្នុងល្បឿនដែលគ្រប់គ្នាអាចតាមបាន។