เอริน เหมันตรา
เอริน เหมันตรา · AR-004
บทบาท: จอมเวทเหมันต์
ดินแดน: ยอดเขาเหมันต์
อาวุธ: แกนผลึกละลาย
พลัง: ย้ายความร้อนออกจากบริเวณหนึ่งเพื่อสร้างน้ำแข็งที่ควบคุมรูปทรงได้
ข้อจำกัด: ความร้อนบ่หายไป ต้องมีจุดระบาย มิฉะนั้นร่างกายจะร้อนเกิน
ปีที่เข้าร่วม: 18
วันที่น้ำแข็งยอมแตก
เอรินเติบโตในหอดูอากาศบนยอดเขาเหมันต์ ทุกเช้าแม่จะให้เธอเคาะแก้วน้ำแข็งด้วยเล็บแล้วฟังเสียง แก้วที่ใสที่สุดบ่ได้แข็งแรงที่สุดเสมอไป บางใบมีรอยร้าวเล็กจนตาบ่เห็น เธอเฮียนฮู้การฟังจากแม่ และเฮียนฮู้การซ่อนรอยร้าวจากหอเวท ที่ซึ่งเด็กฝึกถูกหักคะแนนแม้เพียงทำให้มือสั่นต่อหน้าผู้ตรวจ
เธอสอบเป็นผู้ควบคุมคลังความเย็นได้เมื่อยังอายุน้อย หน้าที่คือรักษาเมล็ดพันธุ์และยาสำหรับคนทั้งเขา เอรินรักงานนั้นจริง รักเสียงเบาของห้องเกะบ รักการฮู้ว่าความประณีตของตนช่วยให้ฤดูใบไม้ผลิมาถึงได้ ทว่าเมื่อสมาพันธ์ตราขาวเข้าควบคุมคลัง รายการของที่ต้องรักษากะเปลี่ยนไป ยาสำหรับหมู่บ้านถูกย้ายออก เพื่อเกะบแกนพลังของคณะผู้ตรวจแทน
เอรินลงชื่อรับรองอุณหภูมิโดยบ่ถามว่าโรงเรือนด้านล่างได้รับความร้อนส่วนเกินไปเท่าไร เธอทำตัวเลขในห้องของตนให้สมบูรณ์ และหวังว่าคนอื่นจะทำหน้าที่ของเขาเช่นกัน จนวันหนึ่งเด็กส่งของเอาผักต้มเละทั้งที่ยังติดรากมาวางบนโต๊ะ “แม่บอกว่าหิมะยังบ่ละลาย เป็นหยังดินของเฮาถึงเดือด” เด็กถาม เธอบ่มีช่องในแบบรายงานสำหรับคำถามนั้น
การตรวจท่อใต้คลังเผยให้เห็นว่าพลังเย็นบ่เคยทำให้ความร้อนหายไป มันเพียงส่งภาระลงสู่บ้านของผู้ที่บ่มีสิทธิ์อ่านแผนผัง เอรินเสนอปิดแกน แต่หัวหน้าสั่งให้คงระดับไว้จนคณะผู้ตรวจกลับ เธอรออีกหนึ่งคืนเพื่อขอลายเซ็นตามขั้นตอน คืนนั้นเรือนเพาะเมล็ดของแม่เสียหายทั้งหลัง แม่รอดมาได้แต่สูญเสียการรับสัมผัสที่นิ้วทั้งสองมือ
เอรินกลับไปห้องควบคุมพร้อมความเกลียดชังตนเอง เธอเกือบแช่แข็งทุกอย่างเพื่อหยุดความเสียหาย ก่อนเห็นมาตรวัดร้อนพุ่งขึ้นที่ท่อซึ่งไปยังห้องพักคนงาน การทำให้โลกหยุดนิ่งอย่างที่เธอถนัดจะฆ่าคนอีกด้าน เธอจึงทุบผนังแก้วที่เคยขัดจนไร้รอย ให้ลมหนาวจริงจากภายนอกเข้าแลกเปลี่ยนอากาศ น้ำแข็งบาดใบหน้าและเอกสารรับรองปลิวออกไปพร้อมเกียรติยศของเธอ
ในความโกลาหลนั้น รอยประสานแรกเกิดขึ้น เธอสัมผัสการไหลของความร้อนราวกับเส้นด้ายในมือ แต่บ่อาจดึงทุกเส้นพร้อมกัน เอรินร้องขอให้ช่างเปิดปล่อง ให้คนครัวขนถ่านออก และให้เด็กส่งของวิ่งบอกบ้านปลายท่อ เมื่อทุกคนทำส่วนของตน เธอจึงสร้างสะพานน้ำแข็งข้ามรอยแยกได้โดยบ่เผาใครที่อยู่อีกฟาก พลังของเธอมีทางออก ย้อนเธอยอมให้คนอื่นเข้ามา
หอเวทปลดเธอฐานทำลายทรัพย์สิน แม่บ่กล่าวว่าเธอทำถูกทุกอย่าง แต่ขอให้กลับมาช่วยแยกเมล็ดที่ยังงอกได้ พวกเธอนั่งทำงานช้า ๆ โดยเอรินเป็นมือและแม่เป็นสายตา เธอเฮียนฮู้การเริ่มใหม่จากเมล็ดบ่ถึงครึ่งถุง ก่อนออกจากเขา แม่คืนแก้วน้ำแข็งใบร้าวให้ “คราวหน้าอย่ารอให้มันเงียบก่อนยอมรับว่าแตก”
ปลายปีที่สิบแปด เอรินติดตามรถยาลงมาถึงสะพานอรุณ ระหว่างน้ำหลาก เธออยากแช่แข็งแม่น้ำทั้งสาย แต่ฮู้ว่าความร้อนจะย้อนกลับเข้าผู้คน จึงสร้างเพียงขั้นเหยียบสั้น ๆ ส่งความร้อนสู่แผ่นโลหะบนรถร้าง และตะโกนเตือนทุกคนก่อนแผ่นนั้นแดง อัศราใช้ทวนค้ำขั้นสุดท้าย ส่วนมาลินรักษาบาดแผลบนแขนที่เธอเพิ่งยอมรับว่าเจ็บ
เมื่อแนวร่วมอรุณก่อตั้ง เอรินขอรับผิดชอบเส้นทางเสบียงและแผนระบายพลัง เธอวางกติกาว่าใครกะมีสิทธิ์สั่งหยุดหากพบอันตราย แม้คนนั้นจะเป็นเด็กยกของ เธอหลอมเศษแกนจากคลังเป็นคทาชื่อแกนผลึกละลาย ด้านข้างเจาะช่องไว้ให้เห็นรอยร้าว บ่เคลือบทับให้ดูสมบูรณ์อีก
คืนแรกก่อนออกเดินทาง เธอทำก้อนน้ำแข็งสำหรับเกะบยาแล้วนั่งเฝ้าจนแน่ใจว่าความร้อนระบายหมด อรัญยกชาอุ่นมาให้ เอรินรับแก้วด้วยสองมือที่ยังสั่นและบ่ได้ซ่อนมัน เธอเคยอยากเป็นผู้ควบคุมความหนาวที่บ่เคยพลาด บัดนี้เธออยากเป็นคนที่ยอมบอกว่ากำลังพลาดเร็วพอให้ทุกคนได้ช่วยกัน และเมื่อยามเช้ามาถึง น้ำแข็งที่ละลายกะบ่แม่นหลักฐานของความพ่ายแพ้อีกต่อไป