วาริน ลมไพร
วาริน ลมไพร · AR-005
บทบาท: นักธนูวายุ
ดินแดน: แนวป่าระหว่างหมู่บ้านอรุณกับหุบเขาจันทรา
อาวุธ: คันธนูทางกลับ
พลัง: ใช้เสียงสะท้อนในลมค้นหาเส้นทางและปรับวิถีลูกศร
ข้อจำกัด: ต้องฟังจนจบและกลั้นลมหายใจ บ่อาจชี้เป้าสิ่งที่เสียงไปบ่ถึง
ปีที่เข้าร่วม: 18
ลูกศรที่บ่ได้ยิง
วารินแยกเสียงฝีเท้าของแม่ได้จากคนทั้งตลาด แม่เป็นคนนำทางที่เดินลงน้ำหนักข้างซ้ายหลายกว่าเล็กน้อย ทุกครั้งที่ขบวนกลับจากป่า เด็กหญิงจะวิ่งไปถึงประตูก่อนใคร แต่วันที่แม่สอนให้ถือธนู บทเรียนแรกกลับบ่แม่นการยิง “ถ้ายังฟังบ่จบ อย่าเพิ่งตัดสินว่าอิหยังเดินมา” แม่เว้า แล้วให้เธอวางลูกศรอยู่ข้างตัวตลอดเช้า
เมื่อโตขึ้น วารินทำงานหาเส้นทางเลี่ยงด่าน เกะบค่าจ้างพอซื้อข้าวและซ่อมหลังคา เธอบ่ถามว่าใครขนอิหยัง ย้อนคนจ้างมักจ่ายเพิ่มให้ความเงียบ ความชำนาญทำให้เธอเชื่อว่าตนฮู้จักป่าหลายกว่าทุกคน กระทั่งรับงานคุ้มกันเจ้าหน้าที่ตรวจเขตที่บอกว่ามีสัตว์ร้ายขโมยเสบียงของหมู่บ้านอยู่ในแนวไม้ต้องห้าม
เธอตามรอยจนพบพุ่มไม้ไหว ได้ยินเสียงหอบหนักและเห็นประกายโลหะ เจ้าหน้าที่ตะโกนให้ยิง วารินปล่อยศรก่อนเสียงเบิดจะมาถึง ปลายศรปักขาคนนำทางชรา ซึ่งกำลังลากเด็กที่หายใจบ่ออกออกจากหลุมดักสัตว์ โลหะที่เธอเห็นเป็นเพียงถ้วยน้ำผูกเอว ส่วนเสบียงที่กล่าวหาว่าถูกขโมยคืออาหารที่ชุมชนฝากกันไว้ในป่า
เจ้าหน้าที่จะเขียนว่าเป็นอุบัติเหตุระหว่างปฏิบัติงาน แลกกับการให้เธอรับตำแหน่งพรานประจำด่าน วารินเกือบรับ ย้อนกลัวเสียชื่อเสียงที่เลี้ยงบ้านมา แต่เมื่อไปหาชายชรา เขาบ่ได้ด่าว่าเธอ เขาถามเพียงว่าคราวหน้าเด็กของเขาจะส่งเสียงจั่งใด๋ เธอจึงฮู้ว่าตนบ่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บเพียงคนเดียว เธอทำให้คนทั้งชุมชนต้องคิดวิธีพิสูจน์ว่าตนเป็นมนุษย์ก่อนออกจากบ้าน
วารินให้การตามจริง จ่ายค่ารักษา และอยู่ช่วยปลูกพืชจนชายชราเดินได้โดยใช้ไม้เท้า เขาบ่ให้อภัยในทันทีและบ่คืนความไว้วางใจเป็นรางวัลแก่การสำนึกผิด เธอรับสภาพนั้น ฝึกฟังลมโดยบ่แตะคันธนูนานหลายเดือน เสียงที่เคยเป็นเพียงทิศทางเป้าหมายค่อย ๆ กลายเป็นรายละเอียดของชีวิต ใบไม้เปียกที่คนหลบเหยียบ เสียงสายกระเป๋าที่เด็กหิวกัดเล่น
วันหนึ่งไฟจากค่ายตัดไม้ลามเข้าป่า เธอออกตามหาคนที่ติดอยู่ด้านใน ควันทำให้เบิ่งบ่เห็นและลมตีกลับจากหน้าผา วารินเกือบเดินพาทุกคนเข้าทางตัน จึงหยุด กลั้นลมหายใจ และฟังจนได้ยินน้ำหยดอยู่หลังแนวหิน รอยประสานของเธอเปิดขึ้นพร้อมความเงียบนั้น เธอยิงศรผูกเชือกผ่านช่องที่ลมเล็ดลอด บ่ได้ยิงสิ่งมีชีวิตแม้แต่ตัวเดียว แต่ลูกศรนั้นพาคนสิบเจ็ดคนออกจากไฟ
คำร้องที่เธอส่งถึงสมาพันธ์หายไปพร้อมชื่อของชุมชนจากทะเบียนพื้นที่ คนที่รอดจึงต้องอพยพ วารินนำพวกเขามาถึงสะพานอรุณในปีที่สิบแปดและพบประตูปิด เธอรู้ตำแหน่งนายด่าน เห็นช่องเล็กที่ลูกศรลอดไปถึงคอเขาได้ ถ้าฆ่าเขา อาจเปิดทางได้เร็ว แต่ข้างหลังเขามีคนถือกุญแจอีกหลายคน และข้างหลังเธอมีเด็กจำภาพทุกอย่างอยู่
เธอลดธนูแล้วปีนหอส่งสัญญาณ ยิงเชือกเชื่อมเกวียนเข้าฝั่งแข็งแรงแทน ท่ามกลางเสียงน้ำ เธอใช้เสียงกระดิ่งของมาลินเป็นจุดอ้างอิง บอกศศินว่าตรงไหนยังมีคน ขณะที่เขาพาผู้ติดค้างข้ามเงา ลมสงบลงชั่วครู่จนพลังใช้บ่ได้ วารินจึงตะโกนเรียกชื่อทีละคนด้วยเสียงธรรมดา ช่วยต่อไปได้แม้บ่มีปาฏิหาริย์
หลังคืนนั้น ชายชราที่เธอเคยยิงเอาไม้ค้ำอันเก่ามาให้ทำคันธนู เขาเว้าว่าบ่ได้ลืม แต่เห็นว่าเธอจะใช้มันจั่งใด๋ วารินตั้งชื่ออาวุธว่าทางกลับ และเข้าร่วมแนวร่วมอรุณโดยเสนอภารกิจแรกเป็นการนำชาวป่ากลับไปยื่นสิทธิ์ในบ้านของตน เธอรับหน้าที่สำรวจ บ่ใช้การหายตัวในป่าเป็นข้ออ้างหนีความรับผิดอีก
ก่อนขบวนเคลื่อน เด็กจากชุมชนถามว่านักธนูที่เก่งที่สุดยิงได้ไกลแค่ไหน วารินย่อตัวลงให้ตาอยู่ระดับเดียวกัน “ไกลพอจะช่วยคนที่เบิ่งบ่เห็นเฮา” เธอตอบ แล้วเกะบลูกศรที่ครั้งหนึ่งเคยเกือบใช้ฆ่านายด่านไว้ต่างหาก รอยบากบนก้านเตือนเธอว่าความแม่นยำบ่แม่นเพียงการทำให้ศรถูกเป้า บางครั้งมันคือการรู้ให้แน่ว่าเป้านั้นควรเป็นอิหยัง