หิรัณย์ วายุขาว
Hiran Wayukhao • AR-012
บทบาท: นักรบวานรเมฆ
ถิ่นกำเนิด: ชุมชนเมฆแขวน
อาวุธ / เครื่องมือ: ตรีเพชรขาว
พลัง: ก้าวบนกระแสลมและสร้างจังหวะหลอกด้วยการเคลื่อนที่รวดเร็ว
ข้อจำกัด: ลมไม่อาจรับน้ำหนักได้ไม่จำกัด การแบกผู้อื่นทำให้ความเร็วลดลง
ปีเข้าร่วม: 19
เสียงหัวเราะเหนือกองเถ้า
หิรัณย์เกิดในชุมชนเมฆแขวน ที่ซึ่งเด็กวานรเรียนทรงตัวก่อนเขียนหนังสือ เขาตัวเบา ขนขาว และหัวเราะง่ายจนผู้เฒ่าบอกว่าเสียงหัวเราะของเขาคงตกลงพื้นไม่ได้ ตรีสั้นที่ใช้แสดงกายกรรมเป็นของพี่สาว ผู้หาเลี้ยงบ้านด้วยการเดินเชือก เธอสอนว่ามุกตลกที่ดีต้องทำให้คนดูคลายมือ ไม่ใช่ทำให้คนบนเชือกเสียสมาธิ
ชื่อเสียงพาเขาออกจากชุมชนไปแสดงตามด่าน หิรัณย์ชอบเสียงปรบมือและชอบหนีการพูดเรื่องยากด้วยมุกตลก เมื่อแม่เริ่มป่วย เขาส่งเงินกลับมากขึ้นแทนกลับไปหา เมื่อพี่สาวขอให้ช่วยตรวจเชือกชุมชนที่เสื่อมสภาพ เขาบอกว่าเธอกังวลเกินไป แล้วรับงานแสดงใหญ่ในเมืองต่อ
พายุฤดูนั้นทำให้สะพานเมฆขาด บ้านหลายหลังร่วงสู่หน้าผาชั้นล่าง ไม่มีใครเสียชีวิตเพราะพี่สาวพาคนอพยพทัน แต่เธอบาดเจ็บที่ขาจนเดินเชือกไม่ได้ หิรัณย์กลับมาพร้อมของฝากราคาแพงซึ่งไม่มีที่วาง เขาพยายามพูดให้ทุกคนหัวเราะเหมือนเดิม ก่อนพี่สาวถามว่าเขาจะยอมเสียใจโดยไม่รีบเปลี่ยนเป็นเรื่องขำได้หรือยัง
เขาอยู่ซ่อมบ้านและพบว่าตนไม่เก่งงานที่ไม่มีคนดู ความว่องไวใช้ขนของได้ แต่ยกคานหนักคนเดียวไม่ได้ หิรัณย์ทำคานหลุดจนช่างเกือบตกหน้าผา เขาต้องเลิกประกาศว่าทำได้ทุกอย่างแล้วเรียนถามน้ำหนัก ถามจุดยึด ถามว่าใครพร้อม เขายังหัวเราะ แต่เริ่มฟังคำตอบหลังเสียงหัวเราะของคนอื่นด้วย
พลังเดินบนลมปรากฏระหว่างขึงทางชั่วคราว เขาเหยียบกระแสยกตัวไปถึงอีกฟากได้อย่างสวยงาม แต่เมื่ออุ้มเด็กกลับ ลมยุบลงเพราะน้ำหนักเพิ่ม หิรัณย์ใช้ตรีเกี่ยวเชือกทัน ปลายนิ้วเลือดไหล ขณะที่เด็กกอดแน่น เขาร้องเรียกคนทั้งชุมชนให้ดึง เป็นครั้งแรกที่เสียงเรียกของเขาไม่มีมุกปิดท้าย
ปีที่สิบเก้า คณะของวารินมาถึงเพื่อเปิดเส้นทางช่วยเหลือบนหน้าผา หิรัณย์รับหน้าที่นำทางด้วยความมั่นใจเก่า ก่อนพบว่าลมในช่องเขาเปลี่ยนจากเครื่องประทับของด่าน เขายอมรับต่อหน้าทุกคนว่าตนประเมินผิดและขอถอย เจ้าหน้าที่ผู้ว่าจ้างกล่าวหาว่าขี้ขลาด แต่ผู้ที่เดินตามเขายังมีชีวิตพอจะกลับมาวางแผนใหม่
ในการเดินทางครั้งต่อมา เขาแบ่งสัมภาระ คำนวณช่วงพัก และใช้ภาพเคลื่อนไหวรวดเร็วล่อเครื่องยิงให้หันออกจากเส้นช่วยเหลือ ตรีเพชรขาวไม่ได้มีไว้ตัดหัวศัตรูในเรื่องเล่าของเขา แต่ใช้เกี่ยวสาย ตรึงสมอ และป้องกันผู้ตามมา เมื่อเขาช้าลงพอให้คนอื่นไปด้วย ทางที่เคยเป็นการแสดงของคนเดียวก็กลายเป็นสะพานของชุมชน
พี่สาวเป็นคนบอกให้เขาเดินทางกับแนวร่วมอรุณ เธอไม่ได้ต้องการให้เขาชดใช้ด้วยการหยุดชีวิตตลอดไป แต่ขอให้กลับมาจริงตามวันที่พูด หิรัณย์จดวันส่งข่าวไว้บนด้ามตรีและฝากรายได้ส่วนหนึ่งให้กองซ่อมสะพาน เขาเลิกซื้อของฝากชิ้นใหญ่ เปลี่ยนเป็นเชือกดี ยา และเวลาที่จัดไว้ให้คนในบ้าน
คืนก่อนจาก เขาแสดงกายกรรมเล็ก ๆ บนเชือกเตี้ยให้เด็กดู พี่สาวนั่งตีกลองอยู่ข้าง ๆ เมื่อทำท่าพลาด เขาไม่กลบด้วยคำโอ้อวด แต่ก้มขอบคุณคนที่ช่วยจับเชือก เด็กหัวเราะกันอย่างปลอดภัย หิรัณย์รู้ว่าเสียงหัวเราะยังมีที่อยู่เหนือกองเถ้าได้ ตราบใดที่มันไม่ถูกใช้บังคับให้ผู้เจ็บปวดแสร้งว่าตนไม่เจ็บ