อิ่ม
อิ่ม · AR-022
บทบาท: ผู้แบกแสงให้ผู้ไร้นาม
ดินแดน: เขตร้างนอกทะเบียน
อาวุธ: แขนยาวและฝ่ามือประคอง
พลัง: รับแรงจากอาคารหรือร่างที่กำลังล้มแล้วกระจายลงพื้น
ข้อจำกัด: ต้องมีจุดยืนมั่นคง ความหิวทำให้กำลังสั่นและสมาธิขาด
ปีที่เข้าร่วม: 19
ที่นั่งบนโต๊ะอาหาร
บ่มีใครรู้ชื่อเดิมของร่างสูงที่ยืนอยู่ในเขตร้าง เขาจำได้เพียงกลิ่นข้าวสุกจากหน้าต่างบ้านหนึ่งก่อนคืนฟ้าขาด แล้วทุกอย่างกะยืดยาว ทั้งแขน ขา และเวลาที่ต้องทนหิว ผู้คนเรียกเขาหลายชื่อซึ่งล้วนบอกว่าบ่ควรเข้าใกล้ เขาค่อย ๆ หยุดพยายามตอบ ย้อนเสียงของตนทำให้เด็กกลัว
เขาเกะบอาหารที่ถูกทิ้งกินทีละน้อย แต่ร่างใหญ่ต้องการหลายกว่าที่หาได้ ความหิวทำให้มือสั่นจนเผลอทำเพิงของคนไร้บ้านพัง ชายเจ้าของเพิงวิ่งหนีและทิ้งหม้อข้าวไว้ เขากินแล้วไห้โดยบ่ฮู้ว่าควรเอาอิหยังชดใช้ จึงนั่งค้ำผ้าใบแทนหลังคาให้ทั้งคืน แม้บ่มีใครกลับมาดู
หญิงขายข้าวชื่อแก้วพบเขาตอนรุ่งเช้า เธอบ่ได้เข้าไปกอดสิ่งที่ยังบ่ฮู้จัก แต่ตั้งหม้อไว้ห่างพอปลอดภัยและถามว่าเขาต้องการช้อนหรือบ่ เขาส่ายหน้าย้อนช้อนเล็กเกินไป วันต่อมาเธอเอาทัพพีด้ามยาวมาให้ พร้อมบอกว่าต้องช่วยยกถุงข้าวถ้ากินประจำ เขารับข้อตกลงด้วยความโล่งใจที่ได้เป็นคนมีงาน บ่แม่นเรื่องน่ากลัวหรือสิ่งน่าสงสารอย่างเดียว
วันหนึ่งแก้วถามว่าอิ่มแล้วบ่ เขาพยักหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่จำได้ แล้วชี้คำว่าอิ่มบนกระดาษห่ออาหารเพื่อขอใช้เป็นชื่อ ชื่อใหม่บ่ได้ลบความหิว แต่ให้คำหนึ่งซึ่งคนอื่นเรียกแล้วเขาอยากหันกลับมา เด็กในตลาดเริ่มส่งข้อความผ่านกระดาน ย้อนเขาเว้าลำบากและบ่ควรถูกเร่งให้ตอบ
ปีที่สิบเก้า เขตตลาดถูกสั่งรื้อในฐานะพื้นที่บ่มีทะเบียน เสาขนาดใหญ่ล้มลงทับทางหนี อิ่มรับมันไว้โดยสัญชาตญาณ รอยประสานกระจายแรงจากฝ่ามือสู่พื้น แต่ดินอ่อนยุบลงใต้เท้า เขาบ่อาจยืนรับตลอดไป แก้วร้องเรียกให้ทุกคนเอาแผ่นไม้รอง บ่เรียกให้เขาทนอีกนิดอย่างบ่มีที่สิ้นสุด
ธรัณย์กับวัชรเวศมาถึงพร้อมหน่วยช่วยเหลือ ทั้งคู่แบ่งแรงออกและบอกอิ่มทีละขั้นว่ากำลังทำอิหยัง เขาปล่อยเสาได้เมื่อทุกคนพ้นทาง แต่ความหิวกลับรุนแรงจนแทบควบคุมมือบ่ได้ มาลินให้พักและอาหารตามที่ร่างต้องการ บ่มีใครกล่าวหาว่าเขาเรียกร้องมากเกินไปหลังทำงานหนัก
อิ่มช่วยย้ายตลาดด้วยค่าจ้างที่ตกลงชัด เขาใช้เงินซื้อไม้ซ่อมเพิงของชายคนแรกและยืนรอจนเจ้าของยอมออกมาคุย ทั้งสองสื่อสารกันช้า ๆ ชายคนนั้นบ่ฮู้ว่าเขาเคยนั่งค้ำผ้าใบให้ เมื่อรู้กะบ่ได้ลืมความกลัวทันที แต่ยอมให้ช่วยสร้างใหม่ด้วยแบบที่แข็งแรงกว่าเดิม
เขาร่วมแนวร่วมอรุณในหน่วยค้ำโครงสร้างและเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ วัชรเวศช่วยทำอุปกรณ์ให้เข้ากับมือใหญ่ เนตรดาวทำกระดานชื่อและสัญญาณหยุดที่ทุกคนต้องเรียน อิ่มมีสิทธิ์บอกว่าเหนื่อย แม้คนอื่นจะคึดว่าร่างสูงเช่นเขาน่าจะรับได้อีกมาก
มื้อแรกก่อนเดินทาง เก้าอี้ธรรมดารับเขาบ่ได้ อิ่มกำลังถอยออกจากวง แต่เพื่อนช่วยย้ายโต๊ะลงพื้นและนั่งนำกัน แก้ววางหม้อใหญ่ตรงหน้าโดยถามก่อนว่าต้องการเท่าไร เขาเขียนชื่อของตนบนกระดานแล้ววางไว้ข้างชาม ในโลกที่เคยเบิ่งเห็นแต่ปากซึ่งหิว มีคนเริ่มเบิ่งเห็นผู้ที่นั่งกินอยู่ตรงนั้นแล้ว