อิ่ม
Im • AR-022
บทบาท: ผู้แบกแสงให้ผู้ไร้นาม
ถิ่นกำเนิด: เขตร้างนอกทะเบียน
อาวุธ / เครื่องมือ: แขนยาวและฝ่ามือประคอง
พลัง: รับแรงจากอาคารหรือร่างที่กำลังล้มแล้วกระจายลงพื้น
ข้อจำกัด: ต้องมีจุดยืนมั่นคง ความหิวทำให้กำลังสั่นและสมาธิขาด
ปีเข้าร่วม: 19
ที่นั่งบนโต๊ะอาหาร
ไม่มีใครรู้ชื่อเดิมของร่างสูงที่ยืนอยู่ในเขตร้าง เขาจำได้เพียงกลิ่นข้าวสุกจากหน้าต่างบ้านหนึ่งก่อนคืนฟ้าขาด แล้วทุกอย่างก็ยืดยาว ทั้งแขน ขา และเวลาที่ต้องทนหิว ผู้คนเรียกเขาหลายชื่อซึ่งล้วนบอกว่าไม่ควรเข้าใกล้ เขาค่อย ๆ หยุดพยายามตอบ เพราะเสียงของตนทำให้เด็กกลัว
เขาเก็บอาหารที่ถูกทิ้งกินทีละน้อย แต่ร่างใหญ่ต้องการมากกว่าที่หาได้ ความหิวทำให้มือสั่นจนเผลอทำเพิงของคนไร้บ้านพัง ชายเจ้าของเพิงวิ่งหนีและทิ้งหม้อข้าวไว้ เขากินแล้วร้องไห้โดยไม่รู้ว่าควรเอาอะไรชดใช้ จึงนั่งค้ำผ้าใบแทนหลังคาให้ทั้งคืน แม้ไม่มีใครกลับมาดู
หญิงขายข้าวชื่อแก้วพบเขาตอนรุ่งเช้า เธอไม่ได้เข้าไปกอดสิ่งที่ยังไม่รู้จัก แต่ตั้งหม้อไว้ห่างพอปลอดภัยและถามว่าเขาต้องการช้อนหรือไม่ เขาส่ายหน้าเพราะช้อนเล็กเกินไป วันต่อมาเธอเอาทัพพีด้ามยาวมาให้ พร้อมบอกว่าต้องช่วยยกถุงข้าวถ้ากินประจำ เขารับข้อตกลงด้วยความโล่งใจที่ได้เป็นคนมีงาน ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวหรือสิ่งน่าสงสารอย่างเดียว
วันหนึ่งแก้วถามว่าอิ่มหรือยัง เขาพยักหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่จำได้ แล้วชี้คำว่าอิ่มบนกระดาษห่ออาหารเพื่อขอใช้เป็นชื่อ ชื่อใหม่ไม่ได้ลบความหิว แต่ให้คำหนึ่งซึ่งคนอื่นเรียกแล้วเขาอยากหันกลับมา เด็กในตลาดเริ่มส่งข้อความผ่านกระดาน เพราะเขาพูดลำบากและไม่ควรถูกเร่งให้ตอบ
ปีที่สิบเก้า เขตตลาดถูกสั่งรื้อในฐานะพื้นที่ไม่มีทะเบียน เสาขนาดใหญ่ล้มลงทับทางหนี อิ่มรับมันไว้โดยสัญชาตญาณ รอยประสานกระจายแรงจากฝ่ามือสู่พื้น แต่ดินอ่อนยุบลงใต้เท้า เขาไม่อาจยืนรับตลอดไป แก้วร้องเรียกให้ทุกคนเอาแผ่นไม้รอง ไม่เรียกให้เขาทนอีกนิดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ธรัณย์กับวัชรเวศมาถึงพร้อมหน่วยช่วยเหลือ ทั้งคู่แบ่งแรงออกและบอกอิ่มทีละขั้นว่ากำลังทำอะไร เขาปล่อยเสาได้เมื่อทุกคนพ้นทาง แต่ความหิวกลับรุนแรงจนแทบควบคุมมือไม่ได้ มาลินให้พักและอาหารตามที่ร่างต้องการ ไม่มีใครกล่าวหาว่าเขาเรียกร้องมากเกินไปหลังทำงานหนัก
อิ่มช่วยย้ายตลาดด้วยค่าจ้างที่ตกลงชัด เขาใช้เงินซื้อไม้ซ่อมเพิงของชายคนแรกและยืนรอจนเจ้าของยอมออกมาคุย ทั้งสองสื่อสารกันช้า ๆ ชายคนนั้นไม่รู้ว่าเขาเคยนั่งค้ำผ้าใบให้ เมื่อรู้ก็ไม่ได้ลืมความกลัวทันที แต่ยอมให้ช่วยสร้างใหม่ด้วยแบบที่แข็งแรงกว่าเดิม
เขาร่วมแนวร่วมอรุณในหน่วยค้ำโครงสร้างและเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ วัชรเวศช่วยทำอุปกรณ์ให้เข้ากับมือใหญ่ เนตรดาวทำกระดานชื่อและสัญญาณหยุดที่ทุกคนต้องเรียน อิ่มมีสิทธิ์บอกว่าเหนื่อย แม้คนอื่นจะคิดว่าร่างสูงเช่นเขาน่าจะรับได้อีกมาก
มื้อแรกก่อนเดินทาง เก้าอี้ธรรมดารับเขาไม่ได้ อิ่มกำลังถอยออกจากวง แต่เพื่อนช่วยย้ายโต๊ะลงพื้นและนั่งด้วยกัน แก้ววางหม้อใหญ่ตรงหน้าโดยถามก่อนว่าต้องการเท่าไร เขาเขียนชื่อของตนบนกระดานแล้ววางไว้ข้างชาม ในโลกที่เคยมองเห็นแต่ปากซึ่งหิว มีคนเริ่มมองเห็นผู้ที่นั่งกินอยู่ตรงนั้นแล้ว