เซลวารา
Selvara • AR-040
บทบาท: ผู้รับกลับจากแนวรบ
ถิ่นกำเนิด: หน่วยกู้ชีพหิมะ
อาวุธ / เครื่องมือ: หอกสัญญาณและโล่วงอรุณ
พลัง: เปิดแนวลมคุ้มกันผู้บาดเจ็บขณะเคลื่อนย้าย
ข้อจำกัด: แบกเกินน้ำหนักจะสูญเสียแนวคุ้มกัน ต้องประเมินและขอแรงผู้อื่น
ปีเข้าร่วม: 20
ปีกที่ไม่ถามสีธง
เซลวาราฝึกบินกับหน่วยกู้ชีพหิมะตั้งแต่ยังยกโล่ไม่ถนัด เธอชอบช่วงที่คนบาดเจ็บได้ยินเสียงปีกแล้วเงยหน้ามอง เพราะความหวังปรากฏก่อนคำพูดเสมอ ผู้ฝึกสอนให้ตรวจน้ำหนัก ลม และเส้นทางกลับ แต่เพลงยกย่องหน่วยกลับเล่าเพียงผู้กล้าซึ่งแบกคนออกมามากที่สุด
เซลวาราอยากเป็นคนในเพลง จึงรับผู้บาดเจ็บเพิ่มเกินขีดกำหนดในภารกิจหนึ่ง แนวลมคุ้มกันแตกกลางอากาศ เธอลงฉุกเฉินได้แต่ผู้ป่วยที่อาการหนักอยู่แล้วทรุดลงระหว่างรอทีมเสริม เธอช่วยหลายคนและยังสูญเสียคนหนึ่งเพราะการตัดสินใจของตน ทั้งสองความจริงอยู่ด้วยกันอย่างเจ็บปวด
ผู้บังคับบัญชาเสนอเขียนรายงานว่าลมเปลี่ยน เซลวาราไม่ยอม เธอส่งบันทึกน้ำหนักจริงและถูกพักบิน ช่วงทำงานภาคพื้น เธอเรียนว่าการกู้ภัยเริ่มก่อนปีกยกตัว ตั้งแต่จัดเปล เตรียมยา และสอนชุมชนส่งสัญญาณ คนที่ไม่มีภาพงามบนฟ้าก็ช่วยชีวิตได้มากไม่แพ้กัน
ความผิดพลาดทำให้เธอกลัวตัดสินใจอีกครั้ง จนหมอประจำหน่วยพาไปคุยกับผู้รอดชีวิต พวกเขาไม่ได้ขอให้เธอรับทุกคนในเที่ยวเดียว แต่ขอให้บอกว่าใครจะกลับมาเมื่อไร และอย่าสัญญาถ้าไม่รู้ เซลวาราจึงกลับฝึกบินด้วยแผนหลายเที่ยว พร้อมคนสำรอง ไม่ใช้ความกลัวความผิดหวังผลักตนไปสู่คำรับปากที่เป็นไปไม่ได้
ปีที่ยี่สิบ การสู้รบใกล้ยอดเขาทิ้งทหารสองฝ่ายไว้ในหุบหิมะ หน่วยได้รับคำสั่งช่วยเฉพาะฝ่ายตน เซลวาราเห็นธงต่างสีผ่านหมอก แต่ได้ยินลมหายใจขาดช่วงแบบเดียวกัน เธอวางหอกสัญญาณกำหนดพื้นที่รักษาซึ่งห้ามใช้อาวุธ แล้วเริ่มคัดอาการตามความเร่งด่วน
ทหารคนหนึ่งขู่จะยิงหากเธอแบกศัตรูก่อน เธอไม่โต้ด้วยคำสอนสูงส่ง เพียงบอกอาการของผู้ที่กำลังหมดเวลาและขอให้เขาช่วยถือเปล ชายคนนั้นลังเลก่อนยอมทำ รอธการ์มาช่วยตีสัญญาณให้ทีมภาคพื้นขึ้นมา เซลวาราจึงไม่ต้องแลกความปลอดภัยของทุกคนกับการบินเกินกำลังอีก
ระหว่างเที่ยวสุดท้าย ลมปะทะแรงจนต้องลงพัก ผู้บาดเจ็บถามว่าเธอจะทิ้งหรือไม่ เซลวาราบอกตรง ๆ ว่าขณะนี้บินต่อไม่ได้ แต่จะอยู่และส่งสัญญาณ เธอกางโล่วงอรุณรับหิมะจนทีมมาถึง การอยู่ร่วมกับคนที่กำลังกลัวมีความหมาย แม้ไม่ใช่ภาพการช่วยเหลือรวดเร็วที่เธอเคยฝัน
เธอออกจากหน่วยเดิมและร่วมแนวร่วมอรุณโดยรักษาข้อตกลงพื้นที่พยาบาลเป็นกลาง มาลินช่วยกำหนดเกณฑ์อพยพ ส่วนคชินทร์สร้างเปลให้เหมาะกับร่างหลากหลาย เซลวาราฝึกให้ทุกคนบอกน้ำหนักและข้อจำกัดโดยไม่อาย เพราะข้อมูลจริงช่วยชีวิตได้ดีกว่าความพยายามดูแข็งแรง
ก่อนเดินทาง ครอบครัวของผู้ที่เคยสูญเสียส่งผ้าสำหรับคลุมเปลมาให้ ไม่มีข้อความให้อภัย เธอรับด้วยความเคารพและเย็บชื่อผู้ติดต่อฉุกเฉินไว้บนมุมผ้า ไม่เปลี่ยนของชิ้นนั้นเป็นเหรียญเกียรติยศ เซลวารายังคงอยากให้เสียงปีกของตนนำความหวังมา แต่ความหวังนั้นจะมีแผน มีขอบเขต และมีคนกลับมารับจริงตามที่บอก