វ៉ារិន ឡុំប្រាយ
វ៉ារិន ឡុំប្រាយ · AR-005
តួនាទី: អ្នកធ្នូខ្យល់
ស្រុកកំណើត: ខ្សែបន្ទាត់ព្រៃរវាងភូមិអរុណ និងជ្រលងភ្នំព្រះច័ន្ទ
អាវុធ: ធ្នូត្រឡប់មកវិញ
អំណាច: ប្រើអេកូតាមខ្យល់ ដើម្បីស្វែងរកផ្លូវរបស់អ្នក និងកែតម្រូវគន្លងព្រួញរបស់អ្នក។
កម្រិតកំណត់: អ្នកត្រូវស្តាប់រហូតដល់ចប់ ហើយទប់ដង្ហើមរបស់អ្នក។ មិនអាចកំណត់គោលដៅរបស់ដែលសំឡេងមិនអាចទៅដល់បានទេ។
ឆ្នាំចូលរួម: 18
ព្រួញមិនបាញ់
វ៉ារិន អាចសម្គាល់សំឡេងគន្លងម្ដាយពីគ្រប់គ្នានៅផ្សារ។ ម៉ាក់ជាអ្នកនាំផ្លូវដើរដោយមានទម្ងន់តិចជាងនៅខាងឆ្វេង។ រាល់ពេលដែលក្បួនរថយន្តត្រឡប់មកពីព្រៃវិញ ក្មេងស្រីនឹងរត់ទៅមាត់ទ្វារមុននរណាម្នាក់។ ប៉ុន្តែថ្ងៃដែលម្ដាយខ្ញុំបង្រៀនខ្ញុំឲ្យកាន់ធ្នូ មេរៀនទីមួយគឺមិនត្រូវបាញ់ទេ។ ម៉ាក់និយាយថា "ប្រសិនបើអ្នកមិនទាន់បានស្តាប់ចប់ទេ កុំវិនិច្ឆ័យថានឹងមានអ្វីកើតឡើង" ម៉ាក់បាននិយាយ រួចធ្វើឱ្យនាងទុកព្រួញនៅក្បែរនាងពេញមួយព្រឹក។
ធំឡើង វ៉ារិន ខំរកផ្លូវគេចពីប៉ុស្តិ៍ត្រួតពិនិត្យ។ សន្សំប្រាក់ឈ្នួលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទិញបាយ និងជួសជុលដំបូល។ នាងមិនបានសួរថាអ្នកណាយកអ្វីទេ។ ព្រោះអ្នកដែលជួលមនុស្សច្រើនតែចំណាយប្រាក់ច្រើនសម្រាប់ភាពស្ងៀមស្ងាត់។ ជំនាញរបស់នាងបានធ្វើឱ្យនាងជឿថានាងស្គាល់ព្រៃឈើច្រើនជាងអ្នកណាទាំងអស់។ គាត់ថែមទាំងបានទទួលយកការងារមួយដើម្បីការពារអធិការស្រុកដែលបាននិយាយថាមានសត្វសាហាវលួចសម្ភារៈភូមិនៅក្នុងជួរដើមឈើហាមឃាត់។
នាងដើរតាមផ្លូវរហូតដល់រកឃើញគុម្ពឈើ ហុយខ្លាំងត្រូវបានឮ ហើយឃើញផ្កាភ្លើងដែក។ មន្ត្រីនោះស្រែកថាបាញ់។ វ៉ារិនបានបញ្ចេញព្រួញមុនពេលសំឡេងណាមួយអាចឈានដល់វា។ ចុងព្រួញបានទម្លុះជើងរបស់មគ្គុទ្ទេសក៍ចាស់។ ដែលកំពុងទាញក្មេងដែលថប់ដង្ហើមចេញពីអន្ទាក់សត្វ ដែកដែលនាងឃើញគឺគ្រាន់តែជាពែងទឹកដែលចងនៅចង្កេះរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ។ គ្រឿងផ្គត់ផ្គង់ដែលគេចោទថាលួចនោះជាអាហារដែលសហគមន៍ទុកក្នុងព្រៃ។
មន្ត្រីនឹងសរសេរថាវាជាគ្រោះថ្នាក់ក្នុងពេលធ្វើការ។ ជាថ្នូរនឹងនាងទទួលយកតំណែងអនុរក្សនៅប៉ុស្តិ៍។ វ៉ារិន ជិតបានហើយ។ ដោយសារតែខ្លាចបាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលលើកឡើងផ្ទះ ប៉ុន្តែពេលខ្ញុំទៅជួបបុរសចំណាស់គាត់មិនបានស្តីបន្ទោសនាងទេ។ គាត់បានត្រឹមតែសួរថាកូនគាត់នឹងមានសំឡេងយ៉ាងណានៅពេលក្រោយ។ ពេលនោះនាងបានដឹងថា នាងមិនបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់រងរបួសនោះទេ ។ នាងបង្ខំសហគមន៍ទាំងមូលឱ្យរកវិធីដើម្បីបង្ហាញថាពួកគេជាមនុស្សមុនពេលចាកចេញពីផ្ទះ។
លោក វ៉ារិន ថ្លែងតាមពិតបានចំណាយថ្លៃព្យាបាល និងនៅជួយដាំដំណាំរហូតដល់ចាស់អាចដើរប្រើអំពៅ។ គាត់មិនអត់ទោសភ្លាមៗ ហើយមិនប្រគល់ការទុកចិត្តមកវិញជារង្វាន់សម្រាប់ការប្រែចិត្ត។ នាងបានទទួលយកលក្ខខណ្ឌនោះ។ អនុវត្តការស្តាប់ខ្យល់ដោយមិនប៉ះធ្នូរបស់អ្នកអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ។ សំឡេងដែលធ្លាប់តែជាគោលដៅទិសដៅបន្តិចម្ដងៗបានក្លាយជាព័ត៌មានលម្អិតនៃជីវិត។ ស្លឹកឈើសើមដែលមនុស្សដើរលើ សំឡេងថង់ត្រូវកូនឃ្លាន។
ថ្ងៃមួយ ភ្លើងចេញពីជំរុំកាប់ឈើបានរាលដាលចូលទៅក្នុងព្រៃ។ នាងស្វែងរកមនុស្សដែលជាប់នៅខាងក្នុង។ ផ្សែងបានធ្វើឱ្យគេមើលមិនឃើញ ហើយខ្យល់បក់ចេញពីច្រាំងថ្មចោទ។ វ៉ារិន ស្ទើរតែនាំមនុស្សទាំងអស់ទៅរកផ្លូវស្លាប់ ដូច្នេះគាត់ឈប់ដកដង្ហើម ហើយស្តាប់រហូតដល់គាត់ឮទឹកស្រក់នៅពីក្រោយថ្ម។ ស្នាមដេររបស់នាងបានបើកជាមួយនឹងភាពស្ងៀមស្ងាត់នោះ។ នាងបាញ់ព្រួញខ្សែមួយតាមរន្ធដែលខ្យល់បក់ចេញ។ មិនបានបាញ់សត្វមានជីវិតតែមួយទេ។ ប៉ុន្តែព្រួញបានទាញមនុស្ស១៧នាក់ចេញពីភ្លើង។
ញត្តិដែលនាងបានផ្ញើទៅសហព័ន្ធត្រូវបានបាត់រួមជាមួយនឹងឈ្មោះសហគមន៍ពីការចុះបញ្ជីតំបន់។ អ្នកដែលនៅរស់រានមានជីវិតត្រូវជម្លៀសចេញ។ វ៉ារិនបាននាំពួកគេទៅស្ពានអរុណឆ្នាំទី១៨ ក៏បានឃើញទ្វារបិទ។ នាងដឹងពីទីតាំងរបស់ប៉ុស្តិ៍។ អ្នកអាចមើលឃើញរន្ធតូចមួយដែលព្រួញអាចឆ្លងកាត់ដើម្បីទៅដល់ករបស់គាត់។ ប្រសិនបើអ្នកសម្លាប់គាត់ អ្នកប្រហែលជាអាចបើកផ្លូវបានយ៉ាងលឿន។ ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយគាត់ មានមនុស្សជាច្រើនទៀតកាន់កូនសោ។ ហើយនៅពីក្រោយនាងគឺជាក្មេងម្នាក់ដែលចងចាំអ្វីៗទាំងអស់។
នាងបានបន្ទាបធ្នូ ហើយឡើងលើប៉មសញ្ញា។ ផ្ទុយទៅវិញ បាញ់ខ្សែពួរដើម្បីភ្ជាប់រទេះទៅផ្នែកខ្លាំង។ ចំពេលសំឡេងទឹក នាងប្រើកណ្តឹងរបស់ម៉ាលីនជាចំណុចយោង។ ប្រាប់ Sasin ថានៅតែមានមនុស្សនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ពេលគាត់ដឹកមនុស្សដែលជាប់គាំងឆ្លងកាត់ស្រមោល ខ្យល់បានស្ងប់មួយភ្លែតរហូតដល់ថាមពលលែងមានប្រយោជន៍។ វ៉ារិន ស្រែកហៅឈ្មោះគេម្ដងមួយដោយសំឡេងធម្មតា។ អាចបន្តជួយបាន ទោះបីជាគ្មានអព្ភូតហេតុក៏ដោយ។
នៅយប់នោះ បុរសចំណាស់ដែលនាងបានបាញ់បានយកបង្គោលចាស់មកធ្វើធ្នូ។ គាត់ថាគាត់មិនភ្លេចទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានឃើញពីរបៀបដែលនាងនឹងប្រើវា។ វ៉ារិនដាក់ឈ្មោះអាវុធថាជាផ្លូវត្រឡប់មកវិញ។ ហើយបានចូលរួមជាមួយសម្ព័ន្ធអរុណ ដោយផ្តល់បេសកកម្មដំបូងក្នុងការនាំអ្នកព្រៃត្រឡប់មកវិញដើម្បីទាមទារសិទ្ធិនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន។ នាងបានយកភារកិច្ចនៃការស្ទង់មតិ។ កុំប្រើការបាត់ខ្លួនក្នុងព្រៃជាលេសដើម្បីគេចពីការទទួលខុសត្រូវ។
មុនពេលរថភ្លើងផ្លាស់ទី ក្មេងម្នាក់មកពីសហគមន៍បានសួរថាតើអ្នកបាញ់ធ្នូល្អបំផុតអាចបាញ់បានដល់កម្រិតណា។ វ៉ារិនអោនចុះដើម្បីឲ្យភ្នែកគាត់នៅក្នុងកម្រិតដូចគ្នា។ នាងឆ្លើយថា៖ «ឆ្ងាយល្មមនឹងជួយអ្នកដែលមើលមិនឃើញយើង» ដោយដាក់ព្រួញដែលជិតសម្លាប់ទីបញ្ជាការ។ ស្នាមរន្ធនៅលើបង្គោលបានរំឭកនាងថា ភាពជាក់លាក់មិនមែនគ្រាន់តែជាការយកព្រួញទៅបុកគោលដៅនោះទេ។ ពេលខ្លះវានិយាយអំពីការដឹងច្បាស់ថាតើគោលដៅនោះគួរជាអ្វី។