อัคนิรา สหัสตรา
Akkanira Sahatsatra • AR-026
บทบาท: แม่ทัพแนวคุ้มกัน
ถิ่นกำเนิด: ป้อมศิลาอัคคี
อาวุธ / เครื่องมือ: ตรี ดาบ ธนู และจักร
พลัง: ประสานหลายแขนคุ้มกันหลายทิศและสั่งแนวรบด้วยสัญญาณมือ
ข้อจำกัด: แต่ละแขนแบ่งความสนใจเดียวกัน ความโกรธทำให้การประสานพัง
ปีเข้าร่วม: 19
แม่ทัพที่ไม่นับเด็กเป็นกำลังพล
อัคนิรารู้จักสนามรบก่อนรู้จักงานเทศกาล เธอเติบโตในป้อมศิลาอัคคีซึ่งฝึกเด็กให้ถืออาวุธทันทีที่แข็งแรงพอ หลายแขนทำให้เธอถูกเลือกเป็นผู้นำตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้ใหญ่เรียกเธอว่าอนาคตของป้อม โดยไม่เคยถามว่าอนาคตที่เธอต้องการมีหน้าตาอย่างไร
เธอกลายเป็นแม่ทัพเก่งกล้า ใช้ตรี ดาบ ธนู และจักรคุมหลายแนวพร้อมกัน ความสำเร็จทำให้เธอรับเด็กเข้าฝึกตามแบบที่ตนเคยผ่านมา เพราะเชื่อว่ากำลังมอบโอกาส เด็กหญิงชื่อผิงทำทุกอย่างเพื่อให้เธอชม วันหนึ่งผิงซ่อนอาการเจ็บแล้วล้มระหว่างลาดตระเวน อัคนิราจึงพบว่าคำว่ากล้าหาญของตนทำให้เด็กไม่กล้าบอกว่าต้องการหยุด
หมอช่วยรักษาผิงได้ แต่เด็กถามว่าจะถูกส่งกลับบ้านหรือไม่แทนถามว่าเมื่อไรหาย อัคนิรามองเห็นตนในวัยเดียวกันและรู้สึกถึงความโกรธที่ไม่มีศัตรูให้ฟัน เธอขอปิดการฝึกเด็ก ผู้คุมป้อมค้านว่าขาดกำลังพล และยกชื่อเด็กที่เธอเคยฝึกสำเร็จมาเป็นเหตุผลรักษาระบบเดิม
อัคนิราเริ่มพาเด็กเรียนงานอื่น จัดครู อ่านหนังสือ และให้เลือกว่าอยากกลับบ้านหรืออยู่เรียนต่อ หลายคนไม่เชื่อว่าปฏิเสธได้จริง เธอต้องยอมให้เวลาพิสูจน์คำพูด แม้บางวันอยากแก้ทุกอย่างด้วยคำสั่งเดียว การเปลี่ยนความกลัวที่ฝังในคนไม่เหมือนการเปลี่ยนรูปขบวน
ปีที่สิบเก้า ป้อมถูกล้อมหลังผู้คุมแย่งแกนพลังจากชุมชนใกล้เคียง เขาสั่งส่งเด็กเป็นแนวล่อ อัคนิรายืนขวางห้องอาวุธและรับคำกล่าวหาว่าทรยศ เธอไม่ใช้เด็กที่อยากสู้เพื่อพิสูจน์ว่าตนมีผู้สนับสนุน แต่ส่งพวกเขาไปทางอพยพพร้อมผู้ดูแลที่เลือกไว้ก่อนแล้ว
ในการคุ้มกันท้ายขบวน ความโกรธทำให้แขนหนึ่งพุ่งก่อนสัญญาณจนเกือบถูกพวกเดียวกัน อัคนิราหยุด รับคำเตือนจากผิงซึ่งอยู่กับหน่วยพยาบาล และจัดจังหวะใหม่ เธอแบ่งเครื่องมือให้คนอื่นใช้แทนกอดอำนาจไว้ทุกมือ เมื่อหน่วยของอัศรามาถึง ทั้งสองวางแนวป้องกันเป็นช่วงให้คนพักได้ ไม่สร้างตำนานแม่ทัพที่ต้องทนจนตายคนเดียว
ป้อมถูกยึดคืนโดยชุมชน อัคนิรายอมให้ตรวจคำสั่งเก่าของตน พร้อมจัดเงินฝึกเดิมเป็นทุนดูแลเด็ก เธอไม่เรียกพวกเขาว่าทหารปลดประจำการ เพราะพวกเขาไม่ควรต้องเป็นทหารตั้งแต่แรก ผิงเลือกเรียนช่างทำอุปกรณ์พยุงขา และขอให้เธอมาเป็นแบบวัดสายรัด อัคนิรามาตรงเวลาทุกครั้ง
เธอร่วมแนวร่วมอรุณเพื่อจัดการคุ้มกันและฝึกผู้สมัครใจที่พร้อมรับความเสี่ยง หลักสูตรแรกคือการถอย การช่วยเพื่อน และการปฏิเสธคำสั่งอันตราย เธอเขียนชื่อตนท้ายข้อกำหนดว่าแม่ทัพก็ต้องถูกหยุดได้ ไม่ใช้จำนวนแขนเป็นข้ออ้างว่ามองทุกด้านแล้ว
วันออกเดินทาง ผิงนำสายรัดใหม่มาให้พร้อมสมุดวาดเล่นซึ่งไม่มีภาพอาวุธเลย อัคนิราเปิดดูบ้าน ต้นไม้ และโต๊ะทำงานในนั้น ก่อนเก็บไว้ใกล้หัวใจ นี่คืออนาคตที่เธออยากปกป้อง แม้ตนจะไม่ได้ยืนอยู่กลางภาพ และหากต้องยกอาวุธอีก เธอจะยกเพื่อให้เด็กเหล่านี้มีสิทธิ์ไม่ต้องยกตาม