กาฬินี ราตรีรักษ์
Kalinee Rattirak • AR-027
บทบาท: ผู้เฝ้าเพลิงโกรธ
ถิ่นกำเนิด: ค่ายผู้รอดราตรีดำ
อาวุธ / เครื่องมือ: ดาบโค้งคืนเงาและบัวคราม
พลัง: แปลงแรงอาฆาตที่ตนยอมรับรู้ให้เป็นคมตัดพันธนาการ
ข้อจำกัด: พลังไม่แยกถูกผิดให้ ต้องมีสติเลือกเป้าหมายทุกครั้ง
ปีเข้าร่วม: 19
ความโกรธที่ไม่เลือกเหยื่อ
กาฬินีเกิดในค่ายผู้รอดราตรีดำ ที่ซึ่งคนเล่าเรื่องเก่าด้วยเสียงเบาเพราะกลัวเด็กฝันร้าย เธอเห็นความโกรธซ่อนอยู่ในงานธรรมดา ในมือที่กำถ้วยแน่นเมื่อได้ยินรองเท้าทหาร ในคนที่สะดุ้งแม้ประตูเปิดอย่างสุภาพ เธอจึงโตมาพร้อมความปรารถนาว่าจะมีใครสักคนทำให้ผู้ทำร้ายต้องรู้สึกกลัวบ้าง
พลังของเธอตอบรับอารมณ์นั้น คมดาบโค้งเกิดจากเงาที่เธอยอมมองตรง ๆ ยิ่งรับรู้ความเจ็บของผู้คนมาก มันยิ่งหนักแน่น ทุกคนเริ่มนำเรื่องมาฝากให้เธอแก้ กาฬินีรู้สึกว่าตนมีหน้าที่ทำให้ความแค้นของทั้งค่ายไม่สูญเปล่า จนไม่เหลือพื้นที่ถามว่าผู้เล่าอยากให้ทำอะไรจริง ๆ
เธอตามจับอดีตผู้คุมคนหนึ่งตามคำบอกเล่า และพบเขาอยู่กับเด็กที่เรียกว่าพ่อ เขายอมรับว่าเคยทำผิด แต่หลักฐานบางข้อไม่ตรงกับข้อกล่าวหา กาฬินีเกือบใช้ดาบเพราะกลัวว่าความลังเลจะทรยศผู้เสียหาย ก่อนเด็กถามว่าเมื่อเธอจากไป ใครจะฟังเรื่องของบ้านนี้บ้าง
เธอนำตัวผู้คุมไปให้การแทนฆ่า ผู้คนบางส่วนในค่ายโกรธเธอ กาฬินีไม่กล่าวหาว่าพวกเขาอ่อนแอหรือควรปล่อยวาง เธอนั่งฟังและยอมรับว่าความยุติธรรมที่ช้าอาจเจ็บปวดเพียงใด แต่ไม่ยอมแกล้งอ้างว่าคมดาบของตนรู้ความจริงทุกเรื่องเองได้
หญิงชราคนหนึ่งในค่ายให้บัวครามแก่เธอ ขอให้พกไว้เตือนว่าบางคนมอบเรื่องเล่าเพราะต้องการพยาน มิใช่ผู้ลงโทษ กาฬินีเริ่มถามก่อนใช้ความเจ็บของใครเป็นแรงต่อสู้ คมดาบอ่อนลงในช่วงแรก เพราะเธอเคยชินกับการปล่อยทุกเสียงท่วมตน แต่เมื่อแยกความรู้สึกออกจากการเลือกเป้าหมายได้ ดาบกลับนิ่งกว่าเดิม
ปีที่สิบเก้า กลุ่มค้ามนุษย์ใช้ผู้ถูกล่ามเป็นกำแพงหนีออกจากค่าย กาฬินีเห็นคนที่เคยทำร้ายเพื่อนอยู่หลังแนวโซ่ ความแค้นเสนอทางสั้นให้เธอฟันทะลุทุกอย่าง เธอกลับใช้คมตัดเฉพาะพันธนาการทีละเส้น ประสานกับนีรัชที่นำคนออก แม้หัวหน้ากลุ่มจะหนีไปได้ในความวุ่นวาย
เธอกลับค่ายพร้อมคนรอดและข่าวว่าจับผู้บงการไม่ได้ ครอบครัวหนึ่งถามว่าเหตุใดปล่อยโอกาสหลุดมือ กาฬินีไม่แก้ตัวว่าช่วยทุกอย่างสมบูรณ์แล้ว เธอยอมรับความสูญเสียของโอกาสและจัดทีมตามหลักฐานต่อ การช่วยชีวิตครั้งนี้ไม่ปิดคดี แต่ก็ไม่ควรถูกลดคุณค่าเพราะไม่มีศัตรูตายให้ชม
เธอร่วมแนวร่วมอรุณในหน่วยปลดพันธนาการ ทำงานคู่กับผู้ตรวจหลักฐานและผู้ดูแลผู้รอดชีวิตเสมอ เธอไม่รับคำสั่งลงทัณฑ์จากเสียงส่วนใหญ่เพียงอย่างเดียว และไม่เรียกร้องให้ผู้ที่ยังโกรธสงบลงเพื่อให้ตนสบายใจ บางคืนเธอเองยังต้องให้เพื่อนนั่งเฝ้าจนวางดาบได้
ก่อนเดินทาง หญิงชราถามว่าความโกรธหายหรือยัง กาฬินีส่ายหน้าแล้วรดน้ำบัวคราม “ยังอยู่ แต่วันนี้ข้ารู้ว่าจะให้มันทำอะไร” เธอตอบ ความอ่อนโยนไม่ได้พรากความดุดันไปจากเธอ มันทำให้คมดาบมีทิศทาง และเมื่อเธอก้าวออกจากค่าย เธอไม่ได้ถือความแค้นของทุกคนในฐานะเจ้าของ หากถือความไว้วางใจที่ต้องคืนให้พวกเขาอย่างปลอดภัย