ฮายาเทน
ฮายาเทน · AR-049
บทบาท: ผู้ดูแลทางลม
ดินแดน: อารามยอดเมฆ
อาวุธ: พัดขนปีกและปีกดำ
พลัง: เปลี่ยนทิศและความเร็วลมในทางผ่านที่เบิ่งเห็น
ข้อจำกัด: สร้างอากาศบ่ได้ พื้นที่ปิดและลมปะทะหลายชั้นทำให้ควบคุมยาก
ปีที่เข้าร่วม: 20
ลมที่กลับลงหุบเขา
ฮายาเทนฝึกพัดลมบนอารามยอดเมฆ เขามีปีกดำและความสามารถอ่านทางลมที่ทำให้ครูเชื่อว่าจะเป็นผู้สืบวิชาคนสำคัญ ทุกวันเขาฝึกจนขนนิ่งแม้ลมแรง แล้วเบิ่งลงไปยังคนเดินหุบเขาด้วยความสงสัยว่าเหตุใดพวกเขาจึงบ่พยายามสูงขึ้นจากชีวิตอันหนักหนานั้น
เมื่อได้เป็นผู้สอน ฮายาเทนเข้มงวดกับศิษย์ที่ตามบ่ทัน เขาเชื่อว่าความอดทนทำให้ทุกคนก้าวหน้า จนศิษย์ชื่อเซ็นตกจากลานฝึกย้อนฝืนอาการเวียนหัว เด็กรอดแต่บอกว่าบ่กล้าขอหยุด ย้อนครูเรียกคนถอยว่าเสียเวลาของสำนัก ฮายาเทนจำคำที่เว้าเล่นได้ และพบว่ามันหนักจริงในชีวิตคนฟัง
เขาลงจากอารามไปช่วยเซ็นพักฟื้นในหมู่บ้าน เห็นงานซึ่งคนทำโดยบ่มีปีก ทั้งขนอาหาร ซ่อมทาง และเฝ้าผู้ป่วยตลอดคืน ชาวบ้านบ่ได้มีชีวิตต่ำกว่าย้อนอยู่เบื้องล่าง พวกเขารับภาระที่ทำให้คนบนยอดเขามีเวลาฝึกวิชา ฮายาเทนช่วยลำเลียงของและพบว่าพัดลมสวยงามของตนทำให้ฝุ่นเข้าครัวคนอื่นหากบ่คิดทิศ
เขาเริ่มเรียนใช้ลมในช่องแคบ ชะลอแรง และถามผู้ใช้พื้นที่ก่อน พลังสร้างอากาศจากความว่างบ่ได้ ในห้องที่ควันเต็ม เขาต้องเปิดทางระบายจริงก่อนพัด บ่จั่งซั่นเพียงผลักอันตรายไปหาคนอีกด้าน บทเรียนพื้นดินทำให้วิชาที่เคยคึดว่าสมบูรณ์มีรายละเอียดเพิ่มขึ้นทุกวัน
ปีที่ยี่สิบ หมอกพลังจากรอยแยกไหลเข้าหุบเขา อารามสั่งปิดทางขึ้นเพื่อรักษาพื้นที่บริสุทธิ์ ฮายาเทนปฏิเสธคำสั่ง เขากลับไปเปิดลานพักและวางช่องลมหลายช่วงร่วมกับสุริยปักษ์ บ่กวาดหมอกไปหมู่บ้านข้างเคียงเพียงเพื่อให้สำนักของตนสะอาด
การพัดในหลายชั้นทำให้ควบคุมยาก เซ็นซึ่งยังบินบ่ได้เต็มที่ช่วยส่งสัญญาณจากพื้น ฮายาเทนต้องฟังศิษย์ที่เคยเบิ่งว่าอ่อนแอ เพื่อฮู้ว่างานของตนกระทบคนตรงไหน เมื่อเกิดลมตีกลับ เขาหยุดตามสัญญาณโดยบ่เถียงเรื่องอาวุโส ทุกคนจึงมีเวลาย้ายก่อนทางลมเปลี่ยน
หลังเหตุการณ์ สำนักบ่ยอมคืนตำแหน่งเดิมให้ เขาเสียใจย้อนรักสถานที่นั้น แต่บ่ใช้ความรักบังคับให้ศิษย์เลือกข้าง ฮายาเทนเปิดการฝึกนอกอารามให้ผู้พร้อมเรียน โดยปรับวิธีตามร่างกายและบ่วัดคุณค่าจากความสูงที่บินถึง
เขาร่วมแนวร่วมอรุณเป็นผู้จัดทางอากาศและคุ้มกันการอพยพ พัดขนปีกยังอยู่ในมือ แต่เขาฝึกฟังใบไม้ เสียงเด็ก และครัวควันก่อนตัดสินว่าลมควรไปทางไหน เซ็นเลือกเป็นครูภาคพื้น ทั้งสองส่งแบบฝึกให้กันโดยบ่มีใครเป็นเพียงเงาของอีกฝ่าย
วันจาก ฮายาเทนบินขึ้นเหนือหมู่บ้านแล้วลดระดับลงมารับถุงอาหารที่คนครัวฝาก เขาเคยคึดว่าการลงต่ำคือการเสียความสูง บัดนี้ฮู้ว่าการกลับลงมาทำให้เห็นว่าใครยังรออยู่ข้างล่าง วิชาของเขาจะพาไปถึงยอดเมฆได้อีกหลายครั้ง แต่ทุกครั้งต้องมีเส้นทางกลับสู่ผู้คนด้วย