หลงเซวียน
หลงเซวียน · AR-037
บทบาท: ราชาฝนสมุทร
ดินแดน: ราชสำนักบาดาลปะการัง
อาวุธ: กรงเล็บราชันและตราฝน
พลัง: นำเมฆตามกระแสทะเลและบังคับน้ำในระยะที่สัมผัสพลังได้
ข้อจำกัด: บ่อาจเรียกพายุโดยบ่กระทบชายฝั่งอื่น ต้องรับผิดชอบผลต่อทั้งลุ่มน้ำ
ปีที่เข้าร่วม: 20
ฝนเหนือบ้านของศัตรู
หลงเซวียนเติบโตในราชสำนักบาดาลปะการัง ซึ่งสอนว่าทะเลกว้างเกินมนุษย์จะเข้าใจ เขาเป็นผู้สืบทอดตราฝน รับผิดชอบกระแสน้ำและความปลอดภัยของแหล่งเกิดชีวิตใต้คลื่น เมื่อเรือผิวน้ำทำลายแนวปะการัง เขาเห็นร่างเล็กไร้ทางหนีและเริ่มเชื่อว่าความเมตตาต่อมนุษย์คือความโหดร้ายต่อบ้านตน
เขาสร้างพายุขับเรือออกจากเขตด้วยความแม่นยำ แต่กระแสคลื่นบ่หยุดที่เส้นซึ่งวาดบนแผนที่ หมู่บ้านประมงห่างออกไปพังเสียหาย เรือที่ทำลายปะการังจริงกลับหลบในอ่าวกำบัง หลงเซวียนรับรายงานว่าปฏิบัติการสำเร็จ ก่อนพบเครื่องรางของเด็กติดมากับเศษไม้ในสวนบาดาล
เขาขึ้นไปดูชายฝั่งเอง ชาวบ้านบ่ได้ฮู้จักชื่อบริษัทที่ตัดปะการังด้วยซ้ำ พวกเขาเป็นคนรับผลจากการลงโทษที่เขาเรียกว่ายุติธรรม หลงเซวียนพบเด็กกำลังช่วยพ่อเกะบกระเบื้องและบ่กล้าบอกว่าใครส่งพายุมา เขาช่วยทั้งวันในร่างที่บ่แสดงฐานันดร แล้วกลับบาดาลพร้อมความเงียบที่หนักกว่าตราฝน
สภาบาดาลเสนอให้รักษาเกียรติด้วยการบ่เว้าถึงผู้เสียหาย เขาปฏิเสธและประกาศบทบาทของตนต่อชุมชนชายฝั่ง ความโกรธที่ได้รับทำให้เขาอยากถอยกลับทะเล แต่เลือกอยู่ฟังจนจบ หลงเซวียนตกลงชดใช้และร่วมตรวจเส้นทางเรือ โดยให้ชาวบ้านซึ่งได้รับผลมีสิทธิ์หยุดแผนพายุของเขา
ปีที่ยี่สิบ น้ำมันจากเรือขนแกนรั่วเข้าสู่แนวปะการัง เขาอยากใช้คลื่นใหญ่พัดทิ้ง แต่ธารเคศชี้ว่ามันจะไหลเข้าบ่อของหมู่บ้านอีกแห่ง วชิรเมฆนำแผนฝนมาเทียบ ทั้งสามต้องยอมแบ่งอำนาจที่เคยถนัดควบคุมลำพัง ใช้ลม น้ำ และแนวกักทีละส่วนแทนประกาศชัยชนะด้วยพายุเดียว
ระหว่างงาน เรือของบริษัทเดิมติดกลางคราบน้ำมัน ลูกเรือร้องขอความช่วยเหลือ หลงเซวียนจำตราศัตรูได้และชะงัก ก่อนเห็นว่าคนบนดาดฟ้ากะถูกทิ้งให้รับอันตรายแทนเจ้าของ เขาส่งฝนเหนือเรือนั้นเพื่อดับไฟ แล้วใช้กรงเล็บลากเข้าสู่แนวกู้ภัย การช่วยลูกเรือบ่ทำให้คดีของบริษัทหายไป ทั้งสองเรื่องต้องเกิดพร้อมกันได้
การฟื้นปะการังต้องใช้เวลานาน หลงเซวียนวางระบบติดตามร่วมกับชุมชนและยอมให้ตรวจคำสั่งตราฝนย้อนหลัง เขาบ่ได้สละความรักต่อบาดาล แต่ขยายความรับผิดให้ถึงฝั่งซึ่งพลังของตนแตะอยู่แล้ว แม้ราชสำนักบางส่วนเบิ่งว่าเป็นการลดศักดิ์ศรี
เขาร่วมแนวร่วมอรุณเป็นผู้คุ้มกันลุ่มน้ำและทะเล โดยทุกภารกิจต้องประเมินผลต่อชายฝั่งอื่น หลงเซวียนยังคงมีความหยิ่งและบ่ถนัดขอโทษซ้ำ แต่ฝึกทำงานที่ผู้เสียหายเป็นคนตรวจผล บ่แม่นงานที่เพียงทำให้ตนฮู้สึกดีขึ้น
ก่อนเดินทาง เด็กที่เขาเคยช่วยเกะบกระเบื้องมอบชิ้นหนึ่งให้เขียนชื่อเรือที่ช่วยไว้ หลงเซวียนเพิ่มชื่อหมู่บ้านที่พายุตนทำลายลงอีกด้าน เขาพกทั้งสองหน้าไปด้วย ย้อนเรื่องของผู้พิทักษ์บ่ควรมีแต่วันที่ช่วยสำเร็จ และฝนเหนือบ้านของศัตรูกะอาจเป็นจุดเริ่มต้นของทะเลที่บ่มีใครต้องอยู่ด้วยความกลัวตลอดไป