มิยูระ
Miyura • AR-052
บทบาท: ผู้พาฤดูหนาวผ่านไป
ถิ่นกำเนิด: เรือนพักหิมะเหมันต์
อาวุธ / เครื่องมือ: ลมหายใจเย็น
พลัง: ดึงความชื้นเป็นเกล็ดหิมะและลดอุณหภูมิอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ข้อจำกัด: เข้าใกล้คนเป็นนานเกินไปทำให้พวกเขาหนาว ต้องควบคุมระยะและเวลา
ปีเข้าร่วม: 20
หิมะที่เรียนรู้การเว้นระยะ
มิยูระอาศัยในเรือนพักหิมะซึ่งคนเดินทางเห็นแสงหน้าต่างก่อนเห็นเจ้าของ เธอชอบฟังเรื่องจากถนน แต่ลมหายใจของเธอทำให้อากาศเย็นลง ผู้มาเยือนจึงพักได้ไม่นาน เมื่อพวกเขาออกไป เธอจะยืนมองรอยเท้าจนหิมะกลบและเริ่มรอคนถัดไปอีกครั้ง
ความโดดเดี่ยวทำให้เธอเข้าใกล้แขกมากเกินไปโดยไม่รู้ตัว คืนหนึ่งนักเดินทางป่วยขอพัก เธอนั่งเฝ้าใกล้เตียงด้วยความตั้งใจดูแล แต่ความหนาวสะสมทำให้เขาทรุด มิยูระตกใจและหนีออกไปยืนกลางหิมะ เพื่อนของชายคนนั้นต้องจุดไฟเพิ่มจึงรักษาเขาไว้ได้
เธอปิดเรือนพัก คิดว่าความรักของตนมีแต่ทำร้ายคน จนเอรินผ่านมาสำรวจสภาพอากาศและพบเตาที่เย็นสนิท มิยูระบอกเรื่องทั้งหมดโดยเตรียมใจถูกไล่ เอรินกลับขอวัดอุณหภูมิและระยะ พลังความเย็นมีเงื่อนไขที่เรียนได้ ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคำตัดสินว่าเธอไม่ควรอยู่ใกล้ใครเลย
ทั้งสองทดลองทำช่องระบาย ผนังกั้นโปร่ง และเครื่องหมายระยะ มิยูระเรียนลดอุณหภูมิทีละน้อยพร้อมช่วงพัก แขกเลือกพื้นที่นั่งได้ เธอพูดคุยจากอีกฟากโดยยังได้ยินเสียงหัวเราะชัด การเว้นระยะไม่ใช่การถูกปฏิเสธเสมอไป บางครั้งมันเป็นรูปแบบที่ทำให้ความใกล้ชิดอยู่ได้นานขึ้น
ปีที่ยี่สิบ พายุหิมะพาคนจำนวนมากมาถึงเรือน มิยูระเกือบออกไปหลบเพื่อไม่ให้หนาวเพิ่ม แต่เซลวาราขอให้ช่วยสร้างแนวเกล็ดหิมะเบี่ยงลมภายนอก เธอทำหน้าที่จากระยะที่เหมาะ ขณะที่คนในเรือนดูแลความอบอุ่น ไม่ต้องพยายามเป็นสิ่งที่ร่างตนไม่ใช่จึงจะมีประโยชน์
ช่วงกลางคืนหลังคารับน้ำหนักมากเกิน มิยูระอยากดึงความชื้นทั้งหมดออกทันที แต่เอรินเตือนเรื่องแรงเปลี่ยนอุณหภูมิ เธอค่อย ๆ ย้ายเกล็ดหิมะตามแนวที่คชินทร์คำนวณ คนข้างในช่วยเคาะสัญญาณเมื่อพบรอยลั่น การกู้เรือนเกิดจากความแม่นยำที่ช้าพอจะรับฟัง ไม่ใช่ความหนาวรุนแรงที่สุด
ชายที่เคยป่วยจากการดูแลของเธอเป็นหนึ่งในผู้มาพัก มิยูระขอโทษและบอกระบบใหม่ เขายังเลือกนั่งไกล แต่ยอมเล่าเรื่องเดินทางให้ฟังจากตรงนั้น เธอไม่ขอให้ขยับใกล้เพื่อพิสูจน์ว่าให้อภัย ระยะที่เขาเลือกยังมีพื้นที่ให้คำพูดเดินทางถึงกัน
เธอร่วมแนวร่วมอรุณตามภารกิจเก็บยา ควบคุมอุณหภูมิ และช่วยเส้นทางหิมะ มีที่พักแยกความเย็นที่เพื่อนเข้าเยี่ยมได้อย่างปลอดภัย เรือนพักเดิมให้ชุมชนช่วยดูแลและกลับมาตามฤดู มิยูระไม่ต้องเลือกระหว่างอยู่คนเดียวตลอดไปกับเสี่ยงทำร้ายทุกคนเพื่อไม่ให้เหงา
ก่อนออกเดินทาง เธอแขวนป้ายหน้าประตูว่าโปรดบอกเมื่อหนาว ไม่มีถ้อยคำเชิญชวนให้ทนเพราะเกรงใจเจ้าของ คืนนั้นเธอนั่งห่างกองไฟพอดี ฟังเพื่อนคุยกันใต้ดาว ความอบอุ่นที่มาถึงเธอไม่ได้เพิ่มอุณหภูมิของร่าง แต่มาจากการรู้ว่าคนอื่นยินดีจัดพื้นที่ให้เธออยู่ร่วมวงได้ตามจริง