ศิรเวท อัคนิรำ
Sirawet Akkaniram • AR-024
บทบาท: ผู้รักษาจังหวะสมดุล
ถิ่นกำเนิด: อารามรอยแยก
อาวุธ / เครื่องมือ: ตรีสมดุลและกลองสองหน้า
พลัง: สลับจังหวะเร่งและหยุดพลังที่กำลังปะทุ
ข้อจำกัด: หยุดทุกอย่างพร้อมกันไม่ได้ ทุกจังหวะที่ตัดต้องมีจังหวะปล่อย
ปีเข้าร่วม: 19
หนึ่งจังหวะก่อนโลกแตก
ศิรเวทเติบโตในอารามรอยแยก ซึ่งไม่มีผู้ใดได้รับหน้าที่ครอบครองเวลา ผู้ฝึกเพียงเรียนฟังจังหวะที่พลังโลกหายใจเข้าและออก เขาตีกลองสองหน้าตามครูตั้งแต่ยังเอื้อมไม่ถึงขอบกลอง อีกหน้าหนึ่งเร่ง อีกหน้าหนึ่งผ่อน บทเรียนดูเรียบง่ายจนเขาเบื่อและอยากค้นท่าที่ไม่มีใครทำได้
พรสวรรค์ทำให้ศิรเวทหยุดการปะทุได้ยาวกว่าศิษย์คนอื่น เขาเริ่มคิดว่าหากหยุดได้ตลอดไป โลกจะไม่ต้องเจ็บอีก คืนที่เพื่อนฝึกพลัดตกลงในรอยแยก เขาตรึงพลังไว้ทั้งหมด ไม่ยอมปล่อยแม้ครูสั่ง จังหวะที่กดไว้สะสมจนระเบิดออกอีกด้าน ทำให้ห้องพักพังและคนอีกหลายคนบาดเจ็บ เพื่อนรอดเพราะครูลงไปช่วยด้วยเชือกธรรมดา
ศิรเวททำลายไม้ตีกลองของตน เขาไม่อยากรับฟังสิ่งที่เตือนว่าแม้ความพยายามช่วยชีวิตก็ทำร้ายคนได้ ครูให้เขาดูแลสวนโดยไม่ใช้พลังหลายฤดู เขาเรียนว่ารากต้องมีช่องว่าง น้ำต้องไหลออก และดอกไม้ที่ถูกประคองแน่นเกินไปก็ตายได้เช่นเดียวกับดอกที่ถูกละเลย
ความเข้าใจไม่ได้ทำให้ความกลัวหายไป เมื่อได้ยินเสียงหินแตก เขายังอยากหยุดทุกอย่าง ครูจึงให้ฝึกกับหม้อเดือดเล็ก ๆ ปล่อยไอน้ำทีละช่วง ศิรเวทกลับมาใช้กลองด้วยจังหวะที่ช้าลง เริ่มจดสิ่งที่จะเกิดหลังตนปล่อยพลัง ไม่คิดเฉพาะช่วงที่ทุกคนชื่นชมความนิ่ง
ปีที่สิบเก้า เครื่องประทับของสมาพันธ์ใต้ภูเขาเริ่มดึงพลังจนรอยแยกสั่น แนวร่วมอรุณนำคนอพยพผ่านอาราม ศิรเวทได้รับคำขอให้ตรึงทางไว้จนทุกคนออก แต่จำนวนผู้ตามมามากกว่าที่คาด เขาบอกเวลาแน่นอนที่รับไหว แม้เสียงขอร้องจากคนท้ายขบวนจะทำให้ใจแทบขาด
เขาใช้ตรีสมดุลสร้างจุดระบายสามจุด คชินทร์เสริมโครง เอรินรับความร้อนส่วนหนึ่ง และธรัณย์ช่วยส่งสัญญาณจังหวะ เมื่อถึงขีดจำกัด ศิรเวทยอมปล่อยตามแผน หินถล่มลงในช่องว่างที่เตรียมไว้แทนค่ายพัก เขาร้องไห้ขณะตีกลองต่อ เพราะการยอมให้บางสิ่งแตกยังยากกว่าการประกาศว่าจะปกป้องทุกอย่าง
หลังอพยพสำเร็จ เขาพบว่าห้องฝึกเก่าพังไปด้วย ครูยืนมองซากอยู่นานก่อนขอให้ช่วยยกกลองที่เหลือ ไม่มีคำสอนสวยงามมาปิดความเสียดาย ทั้งสองทำงานเงียบ ๆ จนค่ำ ศิรเวทรู้ว่าการเลือกถูกไม่ได้แปลว่าจะไม่เสียใจ แต่สามารถเสียใจโดยไม่ปฏิเสธชีวิตที่ช่วยไว้ได้
เขาร่วมแนวร่วมในฐานะผู้ประคองจุดปะทุ ตั้งสัญญาณถอนตัวที่ใครก็ใช้ได้ กลองสองหน้าซ่อมจากชิ้นเก่าและไม้ใหม่ เสียงไม่เหมือนเดิม เขาไม่พยายามแก้ให้ย้อนกลับไปเป็นอดีต ทุกเช้าเขาฝึกฟังจังหวะของคนเดินช้าที่สุดก่อนกำหนดความเร็วขบวน
ก่อนจากอาราม เพื่อนที่เคยตกในรอยแยกยื่นเชือกเส้นหนึ่งให้ ศิรเวทผูกมันไว้ข้างตรี ไม่ใช่เพราะเชือกวิเศษ แต่เพราะครั้งหนึ่งมันทำสิ่งที่พลังยิ่งใหญ่ของเขาทำไม่ได้ เขาออกเดินทางพร้อมความตั้งใจว่าจะรักษาช่องว่างให้ความช่วยเหลือรูปแบบอื่นเข้าถึงได้ และจะไม่เรียกการหยุดทุกเสียงของโลกว่าความสงบอีก