ธารเคศ
Tharakes • AR-014
บทบาท: ผู้รักษาแม่น้ำใต้โลก
ถิ่นกำเนิด: แม่น้ำชั้นราก
อาวุธ / เครื่องมือ: เขี้ยวและเกล็ดธาร
พลัง: นำทางน้ำและรับรู้พิษที่ไหลอยู่ในสายน้ำเดียวกัน
ข้อจำกัด: สร้างน้ำจากความว่างเปล่าไม่ได้ และรับพิษไว้ในเกล็ดได้จำกัด
ปีเข้าร่วม: 19
น้ำที่ไม่จำพรมแดน
ธารเคศจำโลกด้วยรสของน้ำ เขารู้ว่าฝนตกบนเขาใดจากความเย็น รู้ว่าผลไม้สุกริมฝั่งจากกลิ่นหวานที่ผ่านเกล็ด ใต้ดินมีแม่น้ำซึ่งเชื่อมบ่อนับร้อย และเผ่าของเขารักษามันมานานจนมนุษย์ลืมว่าบ่อน้ำแต่ละแห่งไม่ได้แยกจากกัน
ครั้งยังเล็ก เขาชอบขึ้นไปฟังเด็กเล่านิทานริมคลอง เด็กคนหนึ่งโยนดอกไม้ให้ทุกฤดูฝน เมื่อโตเป็นช่างสร้างเขื่อน เด็กคนนั้นกลับมาพร้อมแผนแบ่งน้ำให้เมืองใหญ่ ธารเคศไว้ใจความคุ้นเคย ยอมให้สร้างประตูกั้นต้นน้ำโดยเชื่อคำว่าจะเปิดตามฤดูกาล เขาไม่เคยเรียนภาษาสัญญา และไม่คิดว่าคำว่าชั่วคราวจะยาวเกินชีวิตของคนที่พูด
หลายปีผ่าน น้ำที่ไหลลงชั้นรากเริ่มขม บ่อเล็กแห้งก่อนบ่อใหญ่ เผ่าของเขาสั่งให้ปิดทางน้ำใต้ดินตอบโต้มนุษย์ ธารเคศเห็นลูกของผู้สร้างเขื่อนตักโคลนกลับบ้านแล้วทำไม่ได้ เขาจึงแอบนำกระแสน้ำผ่านช่องหินแคบช่วยหมู่บ้าน ทว่าเส้นทางนั้นดึงน้ำจากแอ่งฟักไข่ของเผ่า ไข่บางส่วนหยุดเติบโต ความเมตตาที่ไม่คิดถึงทั้งสายน้ำสร้างความเสียหายอีกแห่ง
ธารเคศยอมรับผิดและเดินทางขึ้นไปหาต้นเหตุ เขาพบช่างเขื่อนชรานอนป่วยอยู่กับแผนผังที่แก้ไขไม่ได้แล้ว เจ้าของคนใหม่เพิ่มท่อของโรงงานโดยไม่แจ้งเขา ชายชราขอให้ธารเคศทำลายเขื่อนด้วยความโกรธ แต่หากเขื่อนแตก น้ำพิษจะท่วมชุมชนล่าง ธารเคศเก็บเขี้ยวและถามหาทางระบายแทนคำขอโทษที่ไม่มีเวลาแก้ผล
ปีที่สิบเก้า หลินอวี้กับหน่วยสำรวจมาถึงพร้อมบันทึกคุณภาพน้ำ พวกเขาไม่เห็นตรงกันทันที เธออยากเปิดท่อเร็วเพื่อช่วยคนป่วย เขากลัวแอ่งฟักไข่เสียหายอีก ทั้งสองวางแผนผังบนหินและเติมบ้านของมนุษย์กับแหล่งชีวิตใต้ดินลงในแผ่นเดียวกัน เป็นครั้งแรกที่ไม่มีฝ่ายใดถูกวาดไว้นอกขอบกระดาษ
ธารเคศใช้ลำตัวตรึงประตูน้ำขณะช่างเปลี่ยนทาง เขารับพิษบางส่วนไว้ในเกล็ด แต่เมื่อเกล็ดเริ่มดำ เขายอมถอนตัวตามสัญญาณแทนฝืนเป็นผู้เสียสละเพียงตนเดียว เอรินลดความเร็วกระแส มาลินจัดแปลงพืชกรองน้ำ และคนริมฝั่งผลัดกันขนตะกอน งานกินเวลาหลายวัน ไม่มีคลื่นเดียวที่ชำระทุกอย่างได้สะอาด
น้ำดีไหลกลับชั้นรากในคืนที่ไข่ใบสุดท้ายเริ่มขยับ ธารเคศไม่ได้รับการต้อนรับอย่างวีรบุรุษจากทุกคน ผู้เฒ่ายังคงโกรธที่เขาฝ่าฝืน แต่ยอมรับข้อตกลงตรวจน้ำร่วมกับชุมชนเหนือดิน เขาขอออกเดินทางกับแนวร่วมเพื่อค้นเส้นน้ำที่ถูกตัด และส่งแผนที่กลับมาให้ทั้งสองฝ่ายอ่านได้
ช่างเขื่อนฝากดอกไม้แห้งซึ่งเก็บจากวัยเด็กมาให้ ธารเคศไม่เก็บไว้เป็นสัญลักษณ์ว่าทุกอย่างถูกให้อภัย เขาวางมันข้างแบบประตูน้ำที่แก้แล้ว เป็นเครื่องเตือนว่าความผูกพันต้องได้รับการดูแลด้วยการกระทำ มิใช่ใช้แทนความรับผิดชอบ
ก่อนจาก เขาขึ้นจากน้ำให้เด็กริมคลองเห็นทั้งตัวเป็นครั้งแรก เด็กถามว่าแม่น้ำเป็นของใคร ธารเคศมองแสงจากบ้านทั้งสองฝั่งแล้วตอบว่าไม่มีใครดื่มจากมันคนเดียวได้ เขาเคลื่อนออกไปใต้กระแสน้ำที่ยังมีรสขมจาง ๆ โดยรู้ว่าการรักษาสายน้ำเป็นงานที่ต้องกลับมาทำอีก ไม่ใช่ชัยชนะที่ประกาศเสร็จได้ในวันเดียว