วชิรเมฆ
Wachiramek • AR-028
บทบาท: ผู้คืนฝนให้แผ่นดิน
ถิ่นกำเนิด: หอชั่งเมฆเหนือทะเล
อาวุธ / เครื่องมือ: วัชระสองปลาย
พลัง: ต่อวงจรระหว่างเมฆและดินเพื่อปล่อยฝนหรือระบายฟ้าผ่า
ข้อจำกัด: ต้องจัดสมดุลความชื้น ลักฝนจากที่หนึ่งย่อมทำให้อีกที่ขาด
ปีเข้าร่วม: 19
สายฟ้าที่ไม่มีเจ้าของ
วชิรเมฆฝึกอ่านท้องฟ้าบนหอชั่งเมฆเหนือทะเล เขาจำรูปเมฆได้มากกว่าชื่อถนน และเชื่อว่าโลกมีความยุติธรรมอยู่ในสมดุลของน้ำ เมื่อเมืองหนึ่งแล้ง เขาพาฝนมา เมื่อเรือเจอพายุ เขาแยกประจุลงเสา งานของเขาดูเหมือนการมอบของขวัญจากฟ้า จนผู้คนเริ่มเรียกทุกหยดน้ำว่าเมตตาของผู้คุมเมฆ
คำยกย่องทำให้เขาลืมว่าไม่ได้สร้างน้ำขึ้นเอง เมืองมั่งคั่งจ่ายค่าบำรุงหอสูง เขาจึงปรับเส้นฝนให้พวกเขาบ่อยขึ้นโดยอ้างว่ามีคนมากกว่า เกาะเล็กปลายลมค่อย ๆ แห้ง วชิรเมฆเห็นเป็นตัวเลขลดลงในรายงาน ไม่เคยลงไปดูบ่อที่คนต้องขูดก้นดินด้วยมือ
เด็กหญิงจากเกาะนั้นขึ้นมาหอพร้อมขวดเปล่า เธอถามว่าจะซื้อฝนหนึ่งขวดต้องใช้เท่าไร เขาเริ่มอธิบายระบบก่อนเห็นคราบเกลือบนเสื้อเด็ก จึงขอตามกลับไป เกาะไม่ได้ขาดเพียงน้ำ แต่ขาดเวลาที่ผู้ใหญ่ต้องใช้เดินหา เด็กหลายคนหยุดเรียน พืชทนแล้งที่เคยมีถูกขายไปจ่ายค่าขนน้ำจากเมืองซึ่งเขาทำฝนให้
วชิรเมฆพยายามแก้ด้วยการเรียกพายุใหญ่ แต่ชาวประมงห้ามไว้ เพราะน้ำมากฉับพลันจะพาดินที่เหลือลงทะเล เขาต้องนั่งฟังคนที่ไม่มีวัชระสอนเรื่องฝน เริ่มจากซ่อมบ่อ กั้นตะกอน และคืนกระแสลมทีละน้อย ความรู้บนหอไม่ได้ไร้ค่า เพียงไม่ครบพอจะตัดสินแทนทุกชีวิตด้านล่าง
ปีที่สิบเก้า เจ้าของหอสั่งให้เก็บเมฆไว้สำหรับงานพิธี ทั้งที่หลายเกาะกำลังแล้ง วชิรเมฆปฏิเสธและเปิดข้อมูลการแบ่งน้ำให้สาธารณะ ทหารขึ้นมาปิดระบบระหว่างพายุสะสม เขาอาจปล่อยสายฟ้าไล่ทุกคนลงได้ แต่ทางหนีอยู่บนสะพานโลหะซึ่งผู้ฝึกงานยังข้ามไม่พ้น
เขาใช้วัชระสองปลายต่อวงจรลงสู่เสาระบาย เรียกธรัณย์กับเอรินจากหน่วยแนวร่วมช่วยรับช่วง ความร้อนทำให้ฝ่ามือไหม้และลมฉีกหลังคาหอ เขายอมเสียเครื่องควบคุมส่วนหรูเพื่อรักษามาตรวัดที่ทุกชุมชนต้องใช้ เมื่อประจุสงบ ฝนตกพอดินดูดซับ ไม่ใช่พายุใหญ่พอให้คนทั้งโลกเห็นอำนาจของเขา
วชิรเมฆคืนสิทธิ์จัดฝนให้สภาลุ่มน้ำซึ่งมีเกาะเล็กออกเสียงด้วย เขายังคำนวณและเสนอแผน แต่ต้องแสดงว่าพื้นที่ใดจะได้และเสีย ไม่ซ่อนผลไว้ในภาษาที่คนอ่านไม่ออก เด็กหญิงนำขวดใบเดิมกลับมารับน้ำฝนแรก เธอไม่เรียกมันว่าของขวัญจากเขา และเขาดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น
เขาร่วมแนวร่วมในฐานะผู้สำรวจอากาศและจัดการประจุ ตั้งข้อห้ามการลักฝนมาใช้เป็นอาวุธโดยไม่คำนึงถึงคนปลายทาง ทุกครั้งก่อนรบ เขาตรวจพื้นที่ซึ่งมองไม่เห็นจากสนามด้วย เพราะพลังของตนเดินทางไกลกว่าสายตาและคำขอโทษอาจตามไปช้าเกิน
คืนแรกบนเกวียน เขาเงยหน้าดูเมฆโดยไม่มีหอสูงคั่นระหว่างตนกับผู้คน เสียงฝนกระทบหลังคาผ้าธรรมดาฟังต่างจากบนยอดหอ วชิรเมฆหลับไปพร้อมเสียงเด็กคุยกันว่าจะปลูกอะไรหลังดินชุ่ม เขาไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของสายฟ้าเพื่อมีที่ยืนใต้ฟ้าเดียวกับพวกเขา