ยายวารินกา
ยายวารินกา · AR-060
บทบาท: ผู้เปิดบ้านให้คนหลง
ดินแดน: ป่าเคลื่อนเงานอกแผนที่
อาวุธ: ครกบิน สากไม้ และไม้กวาด
พลัง: รู้ทางลัดระหว่างรากเก่าและผสมยาจากความฮู้ที่สะสม
ข้อจำกัด: ทางลัดมีฤดูกาล ยาบ่รักษาได้ทุกโรคและทุกอย่างต้องชำระด้วยแรงงานจริง
ปีที่เข้าร่วม: 20
บ้านที่บ่ถามว่าเด็กมาจากไหน
ยายวารินกาจำบ่ได้ว่าเริ่มถูกเล่าเป็นเรื่องขู่เด็กตั้งแต่ยามใด๋ บ้านของนางเดินย้ายผ่านรากเก่าตามฤดู ครกบินช่วยขนของ สากไม้ตำยา และไม้กวาดลบรอยทางที่บ่อยากให้ผู้ล่าตามมา เมื่อคนเห็นเพียงบ้านแปลกกับหญิงชราหน้าดุ กะเติมส่วนที่เหลือให้เป็นเรื่องซึ่งตนเล่าต่อได้ง่าย
นางเคยโกรธจนจงใจทำตัวให้สมข่าวลือ ตั้งคำถามยากกับผู้มาขอความช่วยเหลือ เรียกค่าแรงสูง และไล่คนที่ตอบบ่ถูก คืนหนึ่งเด็กสองคนมาถึงหลังหนีจากขบวนแรงงาน ยายถามปริศนาตามเคย เด็กคนเล็กตอบบ่ได้ย้อนหิวจนสั่น และคนโตยอมเสนอทำงานแทนน้องทั้งชีวิต
คำตอบนั้นทำให้ยายเห็นว่าประตูบ้านตนกำลังคล้ายประตูที่เด็กหนีมา นางต้มข้าวก่อนถามเรื่องอื่น ให้ทั้งสองนอน แล้วค่อยอธิบายว่าการอยู่ช่วยงานบ่แม่นการยกชีวิตให้ใคร ยายยังคิดค่าแรงสำหรับของและยา ย้อนทุกอย่างต้องใช้ทรัพยากร แต่แยกความจำเป็นฉุกเฉินออกจากการค้าขายอย่างชัดเจน
บ้านเคลื่อนเงาค่อย ๆ กลายเป็นที่พักของคนหลงทาง ยายบ่ได้กลายเป็นคนเว้าหวาน นางยังบ่นเรื่องถ้วยบ่ล้างและรองเท้าเปื้อน แต่เริ่มถามชื่อกับสิ่งที่ผู้มาเยือนต้องการ แทนใช้ปริศนาตัดสินว่าคนใดคู่ควรได้รับความช่วยเหลือ
ความฮู้ยาของนางกว้างขวางแต่มีขอบเขต ครั้งหนึ่งยาช่วยอาการเด็กบ่ได้ ยายยอมส่งต่อไปคลินิกแทนทดลองต่อย้อนกลัวเสียชื่อ เด็กหายจากวิธีที่คนอื่นถนัด นางจดผลไว้ในตำราโดยบ่ขูดชื่อยาที่ตนเลือกผิดออก ความฮู้หลายร้อยปีจะมีประโยชน์กะต่อเมื่อยังยอมเรียนจากวันใหม่
ปีที่ยี่สิบ ผู้ตามล่าผู้ลี้ภัยบุกป่าในช่วงเส้นทางรากกำลังเปลี่ยน บ้านบ่อาจเดินผ่านทุกช่องได้ตามใจ ยายต้องเลือกว่าจะเกะบสมุนไพรหายากเต็มห้องไว้ หรือเพิ่มพื้นที่ให้คนหนี นางขนของจำเป็นลงครกและเปิดห้องเกะบแก่ผู้เดินทาง พร้อมบอกว่าเส้นทางอาจติดและทุกคนต้องช่วยกันตามความสามารถ
โคฮารินำทางช่วงที่แสงเปลี่ยน อัมพราตรวจราก และคชินทร์เสริมพื้นบ้านเมื่อรับน้ำหนักมากขึ้น ยายวารินกาบ่อ้างว่ารู้ป่าดีจึงบ่ต้องฟังใคร บ้านเคลื่อนออกจากวงล้อมช้า ๆ ขณะที่คนข้างในผลัดกันจับคาน พวกเขารอดย้อนพื้นที่ซึ่งเคยเกะบความลับของคนเดียวเปิดรับความฮู้ของหลายชีวิต
ยายร่วมแนวร่วมอรุณในฐานะผู้ดูแลที่พักเคลื่อนที่และคลังยา บ้านจะหยุดรับคนเมื่อเกินกำลังแล้วจัดที่พักอื่น บ่ขายภาพว่าประตูเดียวรับโลกได้เบิด นางทำบัญชีแรงงานและเสบียงให้ทุกคนตรวจ ส่วนเด็กที่เคยมาถึงสองคนเลือกกลับไปเรียนในชุมชนโดยบ่มีหนี้ชีวิตผูกไว้
คืนก่อนเดินทางพร้อมแนวร่วม ยายตั้งโต๊ะยาวหน้าบ้าน สมาชิกผลัดกันนำอาหารจากถิ่นตนมาวาง คนบางคนต้องใช้ชามใหญ่ บางคนต้องเว้นระยะ บางคนเว้าผ่านกระดาน นางเดินบ่นให้ทุกคนขยับจนมีที่ครบ แล้ววางชามสุดท้ายให้ตนเอง เมื่อเด็กถามว่าต้องตอบอิหยังจึงได้เข้าบ้าน ยายเคาะสากกับพื้นเบา ๆ “คืนนี้ตอบแค่ว่ากินข้าวแล้วบ่” บ้านซึ่งครั้งหนึ่งเคลื่อนหนีผู้คนจึงเริ่มเดินไปหาพวกเขา และโต๊ะนั้นกลายเป็นภาพแรกของโลกที่นักสู้ทั้งหกสิบอยากรักษาไว้