หลีเหยา
Liyao • AR-035
บทบาท: ผู้ถักม่านภาพ
ถิ่นกำเนิด: โรงละครเก้าฉาก
อาวุธ / เครื่องมือ: หางขาวและเส้นม่าน
พลัง: สร้างภาพลวงที่อาศัยความทรงจำทางประสาทสัมผัสของตน
ข้อจำกัด: ภาพลวงจับต้องไม่ได้ และสิ่งที่เธอไม่เคยเข้าใจย่อมมีช่องโหว่
ปีเข้าร่วม: 20
ใบหน้าที่ขอเป็นของตัวเอง
หลีเหยาจำหน้าตนในวัยเด็กไม่ค่อยได้ เพราะผู้คนชอบให้เธอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น โรงละครเก้าฉากรับเธอด้วยความสามารถสร้างภาพลวง เธอแสดงเป็นเจ้าหญิง นักรบ คนแก่ และคนรักที่ผู้ชมคิดถึง ทุกครั้งที่ได้รับคำชม เธอจะสงสัยว่ามีใครชอบผู้ที่อยู่หลังม่านบ้างหรือไม่
เธอสร้างภาพจากสิ่งที่เคยสัมผัส กลิ่นฝนบนหลังคา เสียงรองเท้าของแม่ สีขนหางยามเช้า ภาพงดงามแต่จับต้องไม่ได้ ผู้จัดเริ่มขายการแสดงส่วนตัวให้คนร่ำรวย โดยให้เธอสวมหน้าคนที่จากไป หลีเหยาคิดว่าเป็นการปลอบใจ จนลูกค้าคนหนึ่งใช้ภาพลวงของสามีบังคับลูกให้ยอมเซ็นขายบ้าน
หลีเหยาหยุดแสดงกลางฉากและถูกเรียกให้ชดใช้สัญญา เธอเคยยอมทุกอย่างเพื่อไม่ถูกทอดทิ้ง จึงเกือบกลับไปทำต่อ ก่อนเห็นเด็กมองหน้าเธอโดยไม่แน่ใจว่าครั้งนี้ยังเป็นภาพปลอมหรือไม่ ความสามารถที่เคยทำให้คนเห็นโลกกว้างขึ้นกำลังทำลายความเชื่อว่าพวกเขามองใครได้จริง
เธอออกจากโรงละครพร้อมเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและหนี้ที่กำลังต่อสู้ตามสัญญา ช่วงแรกไม่กล้าปรากฏหน้าเดิมในตลาด จึงเปลี่ยนรูปไปเรื่อยจนล้า รินปักษาซึ่งเคยได้ยินเรื่องเธอชวนมาช่วยเวทีชุมชนโดยให้ประกาศชัดว่าฉากใดเป็นภาพลวง หลีเหยาตกใจที่ผู้ชมยังยินดีดูแม้ไม่ได้ถูกหลอก
เธอเริ่มแสดงเรื่องธรรมดาจากชีวิตตน ครั้งแรกมีคนดูน้อยและบางคนออกก่อนจบ เธอเจ็บแต่ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งตัวเพื่อรั้งทุกสายตาไว้ ความมั่นคงของพลังเพิ่มขึ้นเมื่อเธอเลือกสิ่งที่เข้าใจจริง แทนสร้างเมืองหรูที่ตนรู้เพียงภาพภายนอก
ปีที่ยี่สิบ กลุ่มผู้ล่าตามจับพยานจากโรงละครเก่า หลีเหยาใช้ภาพลวงเบี่ยงทางในตรอกที่ตนเคยเดิน แต่เมื่อศัตรูขว้างของทดสอบ ภาพก็เปิดช่องโหว่ เธอต้องพาคนหนีด้วยแผนจริงร่วมกับวาริน ไม่อาจเรียกภาพที่ไร้น้ำหนักให้รับประตูแทนแขนคนได้
ในช่วงสำคัญ เธอสวมใบหน้าของตนล่อผู้ไล่ล่าออกจากทางพยาน ยอมให้พวกเขารู้ว่าผู้ขัดคำสั่งคือใคร ภายหลังข้อมูลจากพยานช่วยเปิดโปงการบังคับสัญญา หลีเหยาปลดหนี้ที่ไม่ชอบธรรมได้ แต่ยังทำงานชดใช้ส่วนของอุปกรณ์ที่ตนรับผิดจริง ไม่เปลี่ยนทุกคนในอดีตให้เป็นผู้ร้ายเพื่อให้เรื่องของตนเรียบร้อย
เธอร่วมแนวร่วมในหน่วยพรางตัวและสื่อสาร กำหนดว่าห้ามใช้หน้าของผู้ตายหรือคนมีชีวิตเพื่อบีบบังคับผู้เกี่ยวข้องโดยไม่ยินยอม เธอสอนเพื่อนตรวจสัญญาณยืนยันซึ่งภาพลวงเลียนไม่ได้ง่าย เพื่อให้ทีมยังไว้ใจกันในโลกที่สายตาถูกลวงได้
ก่อนออกเดินทาง รินปักษาขอภาพหนึ่งไว้ติดโรงละคร หลีเหยาเกือบเปลี่ยนหน้าให้สมบูรณ์แบบ ก่อนหัวเราะและหยุด เธอยืนตามธรรมชาติ หางหนึ่งชี้ผิดจังหวะและมีรอยเหนื่อยใต้ตา ภาพนั้นไม่ใช่หน้าที่ทุกคนจะรัก แต่เป็นหน้าที่เธอเลือกกลับมาอยู่ได้ เมื่อโลกขอให้เป็นใครอีกมากมาย เธอมีบ้านหนึ่งอยู่ในชื่อตนเองแล้ว