จิ่นซู

จิ่นซู

Jinsu • AR-036

บทบาท: ผู้ตื่นหลังระฆังสุดท้าย

ถิ่นกำเนิด: คลังขนส่งศพเก่า

อาวุธ / เครื่องมือ: มือแข็งแกร่งและตราหน้าผาก

พลัง: สะสมแรงในข้อต่อแล้วปล่อยเป็นการกระโดดและแรงผลัก

ข้อจำกัด: ต้องพักระหว่างจังหวะ ตราที่ผู้อื่นใส่ไว้ยังรบกวนการควบคุมร่าง

ปีเข้าร่วม: 20

คนที่ได้ยินแม้ขยับไม่ได้

สิ่งแรกที่จิ่นซูจำได้หลังตื่นคือเสียงคนคุยกันว่าเขาขนของได้เท่าไร ร่างของเขาแข็ง ข้อต่อเคลื่อนไหวเป็นช่วง และมีตราบนหน้าผากซึ่งทำให้หยุดทันทีเมื่อได้ยินคำสั่ง เขาอยากบอกว่าฟังรู้เรื่อง แต่ปากออกเสียงช้าเกินกว่าคนงานจะรอ ทุกคนจึงพูดเรื่องเขาราวกับไม่มีผู้ฟังอยู่ข้างใน

คลังขนส่งเก่าใช้เขายกโลงและลังหนัก เขารับรู้ความเหนื่อยแต่ไม่มีทางขอพัก ผู้คุมคิดว่าร่างแบบเขาไม่รู้สึก จิ่นซูเริ่มนับรอยแตกบนเพดานเพื่อรักษาความคิดของตนไว้ เมื่อจำชื่อเดิมไม่ได้ เขาเลือกจิ่นซูจากอักษรบนเศษหนังสือที่ปลิวติดลัง เป็นสิ่งแรกที่ไม่มีใครสั่งให้เลือก

คนทำความสะอาดชื่อเม่ยพบว่าเขาขยับนิ้วตอบคำถามได้ เธอใช้เวลาหลายคืนสร้างตารางตัวอักษร ไม่รีบเดาคำแทนเพราะอยากให้สนทนาดูง่าย จิ่นซูขอคำว่าเจ็บก่อนคำว่าหนี เมื่อเม่ยเข้าใจ เธอหยุดให้คนวางของบนขาที่ร้าวและเริ่มบันทึกการใช้งานเป็นหลักฐาน

ผู้คุมจับได้และยึดกระดาน จิ่นซูเกือบยอมเงียบเพื่อให้เม่ยปลอดภัย แต่เธอบอกว่าความปลอดภัยซึ่งต้องทำเหมือนเขาไม่ใช่คนจะอยู่ได้ไม่นาน ทั้งสองส่งข้อความผ่านรอยขูดบนลังจนถึงจ้าวเหวิน เขาตรวจพบว่าตราควบคุมใช้เงื่อนไขสัญญาซึ่งไม่มีผู้ยินยอมอยู่ในเอกสาร

ปีที่ยี่สิบ การปลดตราทำได้เพียงบางส่วน เพราะถอดทั้งหมดทันทีอาจทำลายกลไกพยุงร่าง จิ่นซูจึงต้องอยู่กับข้อจำกัดขณะเรียนควบคุมแรง เขากระโดดได้ไกลแต่ต้องพักให้ข้อต่อสะสมกำลัง การฟื้นอิสระไม่ใช่ภาพลุกขึ้นวิ่งได้ในวันเดียว และเขาขอให้ทุกคนเคารพความเร็วของตน

ก่อนพาคนงานออก เจ้าของคลังจุดไฟเผาหลักฐาน จิ่นซูใช้แรงผลักเปิดทางแล้วหยุดพักตามจังหวะที่ตกลง แม้คำสั่งเก่าในตราจะพยายามบังคับให้ยืนปิดประตู เม่ยอ่านชื่อตนกับชื่อเขาสลับกันให้ตั้งสมาธิ ขณะที่จ้าวเหวินตัดเงื่อนไขส่วนที่พิสูจน์ได้ เขาเลือกก้าวสุดท้ายด้วยตนเองและพาคนออกมาได้

หลังอิสระ เขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับวันที่ไม่มีใครสั่ง จิ่นซูลองนอนกลางวัน ลองวาดรูป และพบว่าชอบซ่อมของชิ้นเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ มือที่คนอื่นมองว่ามีไว้ยกของหนักสามารถจับพู่กันได้เมื่อมีด้ามเหมาะสม เขาขอเรียนอ่านเพื่อให้ตนตรวจทุกสัญญาที่เกี่ยวกับร่างได้

เขาร่วมแนวร่วมในหน่วยเคลื่อนย้ายและคุ้มกัน โดยมีตารางพัก กระดานสื่อสาร และสิทธิ์ปฏิเสธการแตะตราโดยไม่แจ้ง การรักษายังดำเนินต่อไป ไม่มีใครอ้างว่าต้องกลับเหมือนคนอื่นก่อนจึงเป็นนักสู้ได้ เขาฝึกใช้แรงกระโดดในพื้นที่ที่รู้จุดลง ไม่ส่งตัวเองเป็นอาวุธตามคำสั่งจากไกลอีก

ก่อนออกเดินทาง เม่ยคืนเศษหนังสือที่เป็นที่มาของชื่อ จิ่นซูใช้เวลานานเขียนคำขอบคุณลงกระดาน ทุกคนรอจนเสร็จ ไม่มีใครพูดแทน เขาเงยหน้าขึ้นมองขบวนซึ่งยังไม่เคลื่อนทิ้งไป ความเงียบครั้งนี้ไม่ใช่การถูกมองข้าม แต่เป็นพื้นที่ที่คนอื่นตั้งใจเว้นให้เสียงของเขามาถึง