เซราเธีย
Serathia • AR-042
บทบาท: ผู้เฝ้าสวนศิลา
ถิ่นกำเนิด: สวนหินนอกดาราม่วง
อาวุธ / เครื่องมือ: สายตาศิลาและเส้นผมอสรพิษ
พลัง: ชะลอการเคลื่อนไหวของสิ่งที่สบตาจนแข็งเหมือนหินชั่วคราว
ข้อจำกัด: ต้องสบตาต่อเนื่อง กระจกสะท้อนทำให้พลังย้อนและความล้าบดบังสายตา
ปีเข้าร่วม: 20
สายตาที่ขอให้มองกลับ
เซราเธียชอบปั้นใบหน้าคน เธอทำงานในสวนหินนอกดาราม่วง มองรอยย่น รอยยิ้ม และความไม่สมมาตรซึ่งทำให้แต่ละคนเป็นตนเอง หลังเหตุพลังรั่ว เส้นผมของเธอกลับเคลื่อนไหวและสายตาทำให้ผู้สบตาหยุดแข็งชั่วคราว เธอกลายเป็นคนที่ไม่กล้ามองสิ่งซึ่งเคยรักที่สุด
อุบัติเหตุครั้งแรกเกิดกับเพื่อนช่างที่หันมาทัก เขาหยุดนิ่งจนตกจากนั่งร้าน แม้พลังคลายลงไม่นาน บาดแผลจริงไม่คลายตาม เซราเธียคลุมตาตนและขังตัวในโรงงาน คิดว่าการหายไปจากชีวิตทุกคนคือวิธีรับผิดชอบที่ดีที่สุด จนเพื่อนส่งข่าวว่าต้องการคุยกับเธอ ไม่ใช่คุยกับข่าวลือ
ทั้งสองพบกันโดยจัดที่นั่งไม่สบตาตรง เซราเธียขอโทษและช่วยค่ารักษา เพื่อนยอมรับว่าโกรธ แต่ขอให้เธอเรียนควบคุมแทนปล่อยให้ทุกคนกลัวสิ่งที่ไม่เข้าใจ เธอเริ่มทดสอบกับวัสดุและสัตว์จำลองแสง พบว่าต้องสบตาต่อเนื่องและผลคลายเมื่อหยุด ทว่ากระจกทำให้พลังย้อนเข้าตนได้
ข่าวความสามารถดึงคนมาขอให้ใช้ลงโทษโจร เธอถูกสัญญาว่าจะได้กลับเป็นคนที่สังคมยอมรับ หากยอมทำหน้าที่ซึ่งผู้อื่นไม่อยากทำเอง เซราเธียเกือบรับเพราะอยากพ้นความโดดเดี่ยว แต่เยี่ยนเจินเตือนว่าการมองคนไม่ใช่คำตัดสิน และการถูกใช้ไม่ได้เท่ากับการได้รับที่ยืนอย่างมีศักดิ์ศรี
ปีที่ยี่สิบ โครงสร้างสวนหินพังระหว่างอพยพ ผู้บาดเจ็บเลื่อนลงทางลาด เซราเธียสามารถชะลอเขาด้วยสายตา แต่ต้องขอให้เขามองกลับทั้งที่กำลังหวาดกลัว เธอบอกชื่อ อธิบายว่าจะเกิดอะไร และรอคำตอบ ชายคนนั้นยอม เธอจึงตรึงการเคลื่อนไหวชั่วครู่ให้เซลวารารับไว้ทัน
ศัตรูใช้โล่กระจกเข้าประชิด เธอไม่ฝืนใช้พลังจนย้อนทำร้ายตน แต่หลบตามทางที่โบรันช่วยเปิดและใช้เสียงบอกตำแหน่งให้ทีม การต่อสู้ไม่ได้จบเพราะสายตาของเธอทำให้ทุกคนกลายเป็นหิน มันจบเพราะเพื่อนรู้ข้อจำกัดและวางแผนให้เธอยังช่วยได้โดยไม่ต้องเกินขีดกำลัง
หลังเหตุการณ์ เซราเธียกลับมาปั้นงานโดยใช้ผู้เป็นแบบซึ่งเข้าใจกติกา เธอไม่ลบรอยบาดเจ็บของเพื่อนออกจากรูปปั้นตามความรู้สึกผิดของตน แต่ถามว่าเขาอยากให้แสดงอย่างไร เขาเลือกเก็บรอยไว้ และเธอเรียนว่าการเคารพคนไม่ได้หมายถึงการทำให้ชีวิตของเขาดูเรียบร้อยสำหรับสายตาคนอื่น
เธอร่วมแนวร่วมเป็นผู้หยุดการเคลื่อนไหวเพื่อช่วยเหลือและควบคุมอันตราย ใช้ผ้ากรองแสงที่ยกลงได้ตามความพร้อม ไม่ใช่หน้ากากที่ต้องซ่อนตนตลอดไป ทุกคนเรียนสัญญาณก่อนใช้พลัง และรู้ว่าไม่ควรบังคับให้เธอสบตาเพื่อพิสูจน์ความจริงใจ
วันออกเดินทาง เพื่อนช่างมอบกระจกที่ปิดฝาได้ เธอเปิดดูหน้าตนช่วงสั้นตามการฝึก เห็นเส้นผมที่ยังไม่คุ้นและดวงตาที่เหนื่อย แต่ไม่ใช่ใบหน้าของความผิดเพียงอย่างเดียว เซราเธียปิดฝาแล้วเงยหน้าไปยังถนน การมีคนยอมมองเธออย่างเข้าใจไม่ได้ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นทันที แต่มันทำให้เธอไม่ต้องใช้ชีวิตทั้งหมดก้มหน้าหนีอีก