เซราเธีย
เซราเธีย · AR-042
บทบาท: ผู้เฝ้าสวนศิลา
ดินแดน: สวนหินนอกดาราม่วง
อาวุธ: สายตาศิลาและเส้นผมอสรพิษ
พลัง: ชะลอการเคลื่อนไหวของสิ่งที่สบตาจนแข็งเหมือนหินชั่วคราว
ข้อจำกัด: ต้องสบตาต่อเนื่อง กระจกสะท้อนทำให้พลังย้อนและความล้าบดบังสายตา
ปีที่เข้าร่วม: 20
สายตาที่ขอให้เบิ่งกลับ
เซราเธียชอบปั้นใบหน้าคน เธอทำงานในสวนหินนอกดาราม่วง เบิ่งรอยย่น รอยยิ้ม และความบ่สมมาตรซึ่งทำให้แต่ละคนเป็นตนเอง หลังเหตุพลังรั่ว เส้นผมของเธอกลับเคลื่อนไหวและสายตาทำให้ผู้สบตาหยุดแข็งชั่วคราว เธอกลายเป็นคนที่บ่กล้าเบิ่งสิ่งซึ่งเคยรักที่สุด
อุบัติเหตุครั้งแรกเกิดกับเพื่อนช่างที่หันมาทัก เขาหยุดนิ่งจนตกจากนั่งร้าน แม้พลังคลายลงบ่นาน บาดแผลจริงบ่คลายตาม เซราเธียคลุมตาตนและขังตัวในโรงงาน คึดว่าการหายไปจากชีวิตทุกคนคือวิธีรับผิดชอบที่ดีที่สุด จนเพื่อนส่งข่าวว่าต้องการคุยกับเธอ บ่แม่นคุยกับข่าวลือ
ทั้งสองพบกันโดยจัดที่นั่งบ่สบตาตรง เซราเธียขอโทษและช่วยค่ารักษา เพื่อนยอมรับว่าโกรธ แต่ขอให้เธอเรียนควบคุมแทนปล่อยให้ทุกคนกลัวสิ่งที่บ่เข้าใจ เธอเริ่มทดสอบกับวัสดุและสัตว์จำลองแสง พบว่าต้องสบตาต่อเนื่องและผลคลายเมื่อหยุด ทว่ากระจกทำให้พลังย้อนเข้าตนได้
ข่าวความสามารถดึงคนมาขอให้ใช้ลงโทษโจร เธอถูกสัญญาว่าจะได้กลับเป็นคนที่สังคมยอมรับ หากยอมทำหน้าที่ซึ่งผู้อื่นบ่อยากทำเอง เซราเธียเกือบรับย้อนอยากพ้นความโดดเดี่ยว แต่เยี่ยนเจินเตือนว่าการเบิ่งคนบ่แม่นคำตัดสิน และการถูกใช้บ่ได้เท่ากับการได้รับที่ยืนอย่างมีศักดิ์ศรี
ปีที่ยี่สิบ โครงสร้างสวนหินพังระหว่างอพยพ ผู้บาดเจ็บเลื่อนลงทางลาด เซราเธียสามารถชะลอเขาด้วยสายตา แต่ต้องขอให้เขาเบิ่งกลับทั้งที่กำลังหวาดกลัว เธอบอกชื่อ อธิบายว่าจะเกิดอิหยัง และรอคำตอบ ชายคนนั้นยอม เธอจึงตรึงการเคลื่อนไหวชั่วครู่ให้เซลวารารับไว้ทัน
ศัตรูใช้โล่กระจกเข้าประชิด เธอบ่ฝืนใช้พลังจนย้อนทำร้ายตน แต่หลบตามทางที่โบรันช่วยเปิดและใช้เสียงบอกตำแหน่งให้ทีม การต่อสู้บ่ได้จบย้อนสายตาของเธอทำให้ทุกคนกลายเป็นหิน มันจบย้อนเพื่อนรู้ข้อจำกัดและวางแผนให้เธอยังช่วยได้โดยบ่ต้องเกินขีดกำลัง
หลังเหตุการณ์ เซราเธียกลับมาปั้นงานโดยใช้ผู้เป็นแบบซึ่งเข้าใจกติกา เธอบ่ลบรอยบาดเจ็บของเพื่อนออกจากรูปปั้นตามความฮู้สึกผิดของตน แต่ถามว่าเขาอยากให้แสดงจั่งใด๋ เขาเลือกเกะบรอยไว้ และเธอเรียนว่าการเคารพคนบ่ได้หมายถึงการทำให้ชีวิตของเขาดูเรียบร้อยสำหรับสายตาคนอื่น
เธอร่วมแนวร่วมเป็นผู้หยุดการเคลื่อนไหวเพื่อช่วยเหลือและควบคุมอันตราย ใช้ผ้ากรองแสงที่ยกลงได้ตามความพร้อม บ่แม่นหน้ากากที่ต้องซ่อนตนตลอดไป ทุกคนเรียนสัญญาณก่อนใช้พลัง และฮู้ว่าบ่ควรบังคับให้เธอสบตาเพื่อพิสูจน์ความจริงใจ
วันออกเดินทาง เพื่อนช่างมอบกระจกที่ปิดฝาได้ เธอเปิดดูหน้าตนช่วงสั้นตามการฝึก เห็นเส้นผมที่ยังบ่คุ้นและดวงตาที่เหนื่อย แต่บ่แม่นใบหน้าของความผิดเพียงอย่างเดียว เซราเธียปิดฝาแล้วเงยหน้าไปยังถนน การมีคนยอมเบิ่งเธออย่างเข้าใจบ่ได้ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นทันที แต่มันทำให้เธอบ่ต้องใช้ชีวิตเบิดก้มหน้าหนีอีก