ลลิน รัตติกาล
Lalin Rattikan • AR-017
บทบาท: ผู้นำทางยามมืด
ถิ่นกำเนิด: ชานเมืองผี
อาวุธ / เครื่องมือ: แสงหัวใจลอย
พลัง: มองเห็นทางพลังที่ซ่อนอยู่และเคลื่อนลอดรอยแคบด้วยร่างลอย
ข้อจำกัด: แสงสว่างจัดทำให้หลงทิศ ต้องมีผู้ช่วยจดจำจุดหมายให้
ปีเข้าร่วม: 19
หัวใจที่ยังหาทางกลับบ้าน
ลลินเคยเป็นคนเย็บผ้าซึ่งมองเห็นสีได้แม้แสงน้อย เธอชอบรับงานซ่อมเสื้อเก่าเพราะรอยขาดบอกได้ว่าผู้สวมใช้ชีวิตอย่างไร ชานเมืองที่เธออยู่มีประตูร้างซ่อนใต้โรงย้อม คืนหนึ่งรอยแยกตื่นขึ้นระหว่างเธอลงไปตามเด็กหลงทาง แสงสีแดงทะลุพื้น และเมื่อลืมตาอีกครั้ง ร่างของเธอไม่เหมือนเดิม
ส่วนที่ลอยได้ของลลินพาเธอผ่านช่องแคบ แต่ทำให้คนพบเห็นหวาดกลัว เธอยังคิด พูด และจำชื่อคนรู้จักได้ ทว่าความตกใจของผู้อื่นมาก่อนเสียงของเธอเสมอ ลลินซ่อนตัวใกล้โรงย้อม อาศัยเวลากลางคืนกลับไปห้องเดิมเพื่อเก็บเข็มกับเสื้อที่ซ่อมค้าง เธอไม่กล้าหยิบอาหาร กลัวว่าการหายไปของสิ่งใดจะถูกใช้ยืนยันเรื่องน่ากลัวเกี่ยวกับตน
เพื่อนบ้านชื่อเดือนเป็นคนพบเธอ เดือนตกใจจนทำตะเกียงหล่น แต่เมื่อได้ยินลลินบ่นเรื่องตะเข็บที่เดือนชอบเย็บเบี้ยว ก็หยุดวิ่ง ทั้งสองไม่ได้กอดกันทันที พวกเธอคุยผ่านประตูหลายคืน เรียนรู้สิ่งที่ยังเหมือนเดิมและสิ่งที่ต้องปรับ เดือนช่วยทำป้ายทางกลับซึ่งลลินมองเห็นได้เมื่อสับสนจากแสงจัด
ข่าวลือทำให้กลุ่มล่าราตรีเข้ามาในชุมชน พวกเขาอ้างว่าช่วยรักษาความปลอดภัย แต่เริ่มขนของจากบ้านผู้หนีภัย ลลินมีโอกาสหลบออกจากเมืองเพียงลำพัง ทว่าเด็กที่เธอเคยช่วยหายไปในห้องใต้โรงย้อมอีกครั้ง เธอจึงกลับไปยังสถานที่ซึ่งทำให้ชีวิตเปลี่ยน ทั้งที่ยังกลัวเสียงประตูร้าวจนตัวสั่น
ลลินมองเห็นทางพลังใต้กำแพงและลอดเข้าไปหาเด็กได้ แต่โคมส่องจับของผู้ล่าทำให้เธอหลงทิศ เธอบอกเด็กว่าตนก็กลัวและต้องการให้ช่วยอ่านป้ายที่เดือนทำให้ เด็กจับจังหวะเรียกชื่อถนนทีละชื่อ ลลินตามเสียงออกมาได้โดยไม่ต้องแสร้งเป็นผู้รู้ทางทั้งหมด
ปีที่สิบเก้า เนตรดาวกับนีรัชมาถึงตามรายงานคนหาย พวกเขาพบลลินกำลังใช้แสงหัวใจลอยชี้แนวผนังที่เครื่องประทับซ่อนอยู่ เนตรดาวถามก่อนว่าควรเรียกเธออย่างไร ไม่ถามว่าเธอคือสิ่งใด ลลินบอกชื่อเต็มเป็นครั้งแรกต่อหน้าคนแปลกหน้าหลังเหตุการณ์นั้น เสียงของเธอสั่น แต่ไม่มีใครรีบพูดทับ
หลักฐานช่วยเปิดโปงกลุ่มล่าที่ใช้ความกลัวขโมยบ้าน ชุมชนไม่ได้เลิกหวาดหวั่นในวันเดียว เดือนจัดให้ลลินพบคนทีละกลุ่มโดยเธอเลือกเวลาเอง บางคนขอโทษ บางคนยังไม่พร้อม เธอเริ่มรับงานซ่อมผ้าจากหน้าต่างอีกครั้ง พร้อมป้ายบอกว่าห้ามส่องแสงแรงเข้าห้องโดยไม่แจ้ง
ลลินเข้าร่วมแนวร่วมในฐานะผู้สำรวจช่องทางและผู้ค้นหาพลังซ่อนเร้น เธอขอให้มีคู่เดินทางจำเส้นทางสำรองเสมอ และปฏิเสธภารกิจที่ต้องใช้รูปลักษณ์ของตนไปหลอกให้ชาวบ้านหวาดกลัว ความสามารถใหม่เป็นสิ่งที่เธอเรียนรู้ได้ แต่ไม่ควรทำให้คนอื่นยึดสิทธิ์ตัดสินชีวิตของเธอไป
ก่อนออกเดินทาง เดือนคืนเสื้อที่ลลินซ่อมให้พร้อมตะเข็บเบี้ยวหนึ่งแห่ง “เหลือไว้ให้เจ้ากลับมาบ่น” เธอพูด ลลินหัวเราะแล้วเก็บเข็มลงกล่อง เธอยังอยากหาทางเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของตน แต่ชีวิตไม่ต้องรอจนกลับเหมือนเดิมจึงเริ่มได้ กลางความมืดที่ผู้คนเรียกว่าน่ากลัว เธอออกเดินทางโดยมีบ้านแห่งหนึ่งยอมเปิดไฟอ่อน ๆ รออยู่