ลลิน รัตติกาล
ลลิน รัตติกาล · AR-017
บทบาท: ผู้นำทางยามมืด
ดินแดน: ชานเมืองผี
อาวุธ: แสงหัวใจลอย
พลัง: เบิ่งเห็นทางพลังที่ซ่อนอยู่และเคลื่อนลอดรอยแคบด้วยร่างลอย
ข้อจำกัด: แสงสว่างจัดทำให้หลงทิศ ต้องมีผู้ช่วยจดจำจุดหมายให้
ปีที่เข้าร่วม: 19
หัวใจที่ยังหาทางเมือบ้าน
ลลินเคยเป็นคนเย็บผ้าซึ่งเบิ่งเห็นสีได้แม้แสงน้อย เธอชอบรับงานซ่อมเสื้อเก่าย้อนรอยขาดบอกได้ว่าผู้สวมใช้ชีวิตจั่งใด๋ ชานเมืองที่เธออยู่มีประตูร้างซ่อนใต้โรงย้อม คืนหนึ่งรอยแยกตื่นขึ้นระหว่างเธอลงไปตามเด็กหลงทาง แสงสีแดงทะลุพื้น และเมื่อลืมตาอีกครั้ง ร่างของเธอบ่เหมือนเดิม
ส่วนที่ลอยได้ของลลินพาเธอผ่านช่องแคบ แต่ทำให้คนพบเห็นหวาดกลัว เธอยังคิด เว้า และจำชื่อคนฮู้จักได้ ทว่าความตกใจของผู้อื่นมาก่อนเสียงของเธอเสมอ ลลินซ่อนตัวใกล้โรงย้อม อาศัยเวลากลางคืนกลับไปห้องเดิมเพื่อเกะบเข็มกับเสื้อที่ซ่อมค้าง เธอบ่กล้าหยิบอาหาร กลัวว่าการหายไปของสิ่งใดจะถูกใช้ยืนยันเรื่องน่ากลัวเกี่ยวกับตน
เพื่อนบ้านชื่อเดือนเป็นคนพบเธอ เดือนตกใจจนทำตะเกียงหล่น แต่เมื่อได้ยินลลินบ่นเรื่องตะเข็บที่เดือนชอบเย็บเบี้ยว กะหยุดวิ่ง ทั้งสองบ่ได้กอดกันทันที พวกเธอคุยผ่านประตูหลายคืน เฮียนฮู้สิ่งที่ยังเหมือนเดิมและสิ่งที่ต้องปรับ เดือนช่วยทำป้ายทางกลับซึ่งลลินเบิ่งเห็นได้เมื่อสับสนจากแสงจัด
ข่าวลือทำให้กลุ่มล่าราตรีเข้ามาในชุมชน พวกเขาอ้างว่าช่วยรักษาความปลอดภัย แต่เริ่มขนของจากบ้านผู้หนีภัย ลลินมีโอกาสหลบออกจากเมืองเพียงลำพัง ทว่าเด็กที่เธอเคยช่วยหายไปในห้องใต้โรงย้อมอีกครั้ง เธอจึงกลับไปยังสถานที่ซึ่งทำให้ชีวิตเปลี่ยน ทั้งที่ยังกลัวเสียงประตูร้าวจนตัวสั่น
ลลินเบิ่งเห็นทางพลังใต้กำแพงและลอดเข้าไปหาเด็กได้ แต่โคมส่องจับของผู้ล่าทำให้เธอหลงทิศ เธอบอกเด็กว่าตนกะกลัวและต้องการให้ช่วยอ่านป้ายที่เดือนทำให้ เด็กจับจังหวะเรียกชื่อถนนทีละชื่อ ลลินตามเสียงออกมาได้โดยบ่ต้องแสร้งเป็นผู้รู้ทางเบิด
ปีที่สิบเก้า เนตรดาวกับนีรัชมาถึงตามรายงานคนหาย พวกเขาพบลลินกำลังใช้แสงหัวใจลอยชี้แนวผนังที่เครื่องประทับซ่อนอยู่ เนตรดาวถามก่อนว่าควรเรียกเธอจั่งใด๋ บ่ถามว่าเธอคือสิ่งใด ลลินบอกชื่อเต็มเป็นครั้งแรกต่อหน้าคนแปลกหน้าหลังเหตุการณ์นั้น เสียงของเธอสั่น แต่บ่มีใครรีบเว้าทับ
หลักฐานช่วยเปิดโปงกลุ่มล่าที่ใช้ความกลัวขโมยบ้าน ชุมชนบ่ได้เลิกหวาดหวั่นในวันเดียว เดือนจัดให้ลลินพบคนทีละกลุ่มโดยเธอเลือกเวลาเอง บางคนขอโทษ บางคนยังบ่พร้อม เธอเริ่มรับงานซ่อมผ้าจากหน้าต่างอีกครั้ง พร้อมป้ายบอกว่าห้ามส่องแสงแรงเข้าห้องโดยบ่แจ้ง
ลลินเข้าร่วมแนวร่วมในฐานะผู้สำรวจช่องทางและผู้ค้นหาพลังซ่อนเร้น เธอขอให้มีคู่เดินทางจำเส้นทางสำรองเสมอ และปฏิเสธภารกิจที่ต้องใช้รูปลักษณ์ของตนไปหลอกให้ชาวบ้านหวาดกลัว ความสามารถใหม่เป็นสิ่งที่เธอเฮียนฮู้ได้ แต่บ่ควรทำให้คนอื่นยึดสิทธิ์ตัดสินชีวิตของเธอไป
ก่อนออกเดินทาง เดือนคืนเสื้อที่ลลินซ่อมให้พร้อมตะเข็บเบี้ยวหนึ่งแห่ง “เหลือไว้ให้เจ้ากลับมาบ่น” เธอเว้า ลลินหัวเฮาะแล้วเกะบเข็มลงกล่อง เธอยังอยากหาทางเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของตน แต่ชีวิตบ่ต้องรอจนกลับเหมือนเดิมจึงเริ่มได้ กลางความมืดที่ผู้คนเรียกว่าน่ากลัว เธอออกเดินทางโดยมีบ้านแห่งหนึ่งยอมเปิดไฟอ่อน ๆ รออยู่