เคอร์วาล
เคอร์วาล · AR-045
บทบาท: ผู้เฝ้าธรณีสามเสียง
ดินแดน: ประตูชั้นเงาของเมืองผี
อาวุธ: เขี้ยวสามชุดและหางอสรพิษ
พลัง: สามหัวตรวจจับกลิ่น เสียง และรอยพลังแยกกัน
ข้อจำกัด: สิ่งเร้ามากทำให้หัวสับสน ต้องตกลงสัญญาณร่วมก่อนลงมือ
ปีที่เข้าร่วม: 20
ผู้เฝ้าประตูที่ฮู้จักคำว่าออกไป
เคอร์วาลเฝ้าประตูชั้นเงามานานจนลืมว่าเคยมีด้านนอก หัวซ้ายฟังเสียง หัวกลางดมกลิ่น หัวขวาเบิ่งรอยพลัง ผู้ดูแลสอนสัญญาณเดียวคือกันผู้ผ่านทางบ่ให้กลับออก หางอสรพิษใช้ตรวจพื้นใกล้ประตู ทุกส่วนของร่างถูกฝึกให้สงสัยการเคลื่อนไหวที่หันไปทางอิสระ
เขาบ่ได้เกลียดผู้ถูกขัง บางครั้งเลื่อนชามน้ำไปให้ แต่เมื่อใครเดินเข้าหาประตู ร่างกายจะขวางโดยอัตโนมัติ ผู้ดูแลชมว่าซื่อสัตย์ เคอร์วาลจึงใช้คำนั้นอธิบายความฮู้สึกหนักในอกทุกครั้งที่ได้ยินคนร้องว่าต้องเมือบ้าน
หญิงชราผู้ถูกส่งเข้ามาผิดชื่อเรียกหัวทั้งสามด้วยคำต่างกันเพื่อบ่ให้สับสน เธอเว้าช้า บ่ยื่นมือโดยบ่แจ้ง และถามว่าเขาเคยเห็นหญ้าหรือบ่ เคอร์วาลฮู้จักกลิ่นจากรองเท้าคน แต่บ่เคยวางเท้าลงบนมัน เธอสัญญาว่าหากออกไปได้จะเล่าให้ฟังว่าหญ้าเปียกหลังฝนฮู้สึกจั่งใด๋
เมื่อคำสั่งแก้ชื่อมาถึง ผู้ดูแลกลับบ่ยอมปล่อยหญิงชราย้อนกลัวเสียผลงาน เคอร์วาลได้กลิ่นตราจริง ได้ยินเสียงลังเลของผู้คุม และเห็นรอยพลังบ่ตรงคำสั่งเป็นครั้งแรกที่ประสาทสัมผัสทั้งสามบอกบ่เหมือนบทฝึก เขาหยุดขวางเพียงชั่วครู่และถูกลงโทษทันที
ปีที่ยี่สิบ จ้าวเหวินกับเนตรดาวมาถึงตรวจแฟ้ม เคอร์วาลส่งสัญญาณผ่านการขยับชามน้ำซึ่งหญิงชราเข้าใจ ทั้งคู่พบคำสั่งคุมขังผิดเงื่อนไขและเริ่มปลดตราประตู ผู้ดูแลตีระฆังเตือนหลายใบพร้อมกันเพื่อทำให้หัวทั้งสามสับสน เคอร์วาลหันชนกันเองจนเกือบกัดผู้มาช่วย
หญิงชราเรียกทีละชื่อ ช้าเหมือนทุกวัน เขาค่อย ๆ กลับมาจัดเสียง กลิ่น และภาพตามลำดับ ก่อนเลือกยืนหันออกจากห้องขัง ป้องกันผู้คุมบ่ให้เข้ามาทำร้ายคนที่กำลังออก การขวางประตูครั้งนี้เป็นการเลือก มิใช่คำสั่งที่ร่างทำก่อนใจได้คิด
เคอร์วาลออกจากชั้นเงาพร้อมคนสุดท้าย เขาเดินถอยหลังหลายก้าวย้อนบ่ชินกับการปล่อยประตูไว้ข้างหลัง กลางแจ้งทำให้ได้ยินมากเกินไป ทีมจัดที่เงียบและให้เวลาปรับตัว หญิงชราพาเขาไปยืนบนหญ้าจริงโดยบ่ดึงสายหรือเร่งให้มีปฏิกิริยาที่คนอยากเห็น
เขาร่วมแนวร่วมเป็นผู้ตรวจทางเข้าและออก ค้นรอยพลังแปลกปลอม และคุ้มกันที่พัก ทุกค่ายมีสัญญาณร่วมซึ่งหัวทั้งสามฝึกก่อนเริ่มงาน หากข้อมูลขัดกัน ทีมต้องตรวจเพิ่ม บ่ตัดสินใครว่าอันตรายเพียงย้อนหัวหนึ่งคำราม
คืนแรกที่เฝ้าค่าย เด็กคนหนึ่งตื่นไปเข้าห้องน้ำ เคอร์วาลเกือบขวางตามนิสัยเก่า ก่อนขยับให้ทางและส่งเสียงเบาเรียกผู้ดูแลมาช่วย เด็กเดินกลับโดยบ่หวาดกลัว เขานอนลงบนหญ้าซึ่งยังเปียกจากฝน ประตูด้านหลังเปิดอยู่ และโลกบ่ได้พังย้อนมีใครได้รับอนุญาตให้เดินออกไป